به كسى كه او فهمش بيشتر است حمل كنند.[١] پس مى‌گوييم اينان كه با ما مخالفند روايت كنند آنچه موافق با روايات ما است و واگذاردن آنها عمل بر طبق اين روايات را موجب طعن در آنها يا طعن بر ما كه بر طبق آنها عمل مى‌كنيم نيست، زيرا ممكن است عمل نكردن آنها به خاطر يكى از آن اسبابى باشد كه گفتيم، پس عمل نكردن ممكن است به واسطه نبودن علم باشد و ممكن است با اينكه علم هست به واسطه تقيّه يا ساير جهات باشد، و عمل نكردن اعم از نبودن علم است پس ملازمه بين آن دو نيست (كه نبودن عمل به واسطه نبودن علم باشد).

ايراد چهارم: روايات شما معارض با اجماعى است كه بر امامت آنان كه مقدم بر على ٧ شدند اقامه شده است.

جواب گوييم: اين اجماعى كه مى‌گوييد و ادعا مى‌كنيد آيا اجماع امت است يا اجماع اهل سقيفه، اگر مقصودتان اجماع تمامى امّت محمد صلّى اللَّه عليه و اله است كه بطلان آن واضح است، زيرا امت محمد صلّى اللَّه عليه و اله پس از رحلت آن بزرگوار و هنگام نصب ابى بكر در اطراف عالم پراكنده بودند، پس در كجا! اين اجتماع و رضايت تحصيل شد؟

[١] كتاب سليم بن قيس: ٦٥٤.