الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛‌ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٤٢٦ - حرف ميم

كند كه گفت: از آن حضرت راجع به گفتار خداى عز و جل پرسيدم (كه فرمايد): «و هنگامى كه بيازمود ابراهيم را پروردگار او به كلماتى، سوره بقره آيه ١٢٤» (كه مقصود از اين كلمات چيست؟) فرمود: آن كلماتى بود كه آدم آنها را از خداى تعالى دريافت، و خداوند توبه‌اش را پذيرفت، و آن اين بود كه عرض كرد: بار پروردگارا تو را به حق محمد و على و فاطمه و حسن و حسين مى‌خوانم كه توبه مرا بپذيرى، پس خداوند توبه‌اش را پذيرفت زيرا او توبه‌پذير و مهربان است. عرض كردم: اى فرزند رسول خدا پس به گفتارش (كه پس از اين آيه فرمايد) «پس به انجام رسانيد آنها را ...» چه قصد فرموده است؟ فرمود: يعنى به انجام رسانيد آنها را تا قائم دوازده امام كه نه نفرشان از فرزندان حسين ٧ هستند. مفضل گويد: عرض كردم به من خبر ده از گفتار (ديگر) خداى عز و جل كه فرمايد: «و قرار داد آن را سخنى پايدار در نژاد خويش، سوره زخرف آيه ٢٨»؟ فرمود: خداوند به اين آيه امامت را قصد فرموده كه تا روز قيامت در نژاد حسين ٧ قرار داد. به وى عرض كردم: اى فرزند رسول خدا چگونه امامت در فرزندان حسين آمد و در فرزندان حسن نيامد، در صورتى كه هر دوى آنها فرزندان رسول خدا و دو سبط او و دو آقاى جوانان‌