امير المؤمنين على بن ابى طالب ٧ براى ما بر منبر كوفه خطبه (اى معروف به) لؤلؤة را خواند پس در آن خطبه فرمود: آگاه باشيد من به زودى از نزد شما به سراى آخرت مى‌روم، پس چشم به راه فتنه امويه (و بنى اميه) و مملكت كسرويه (كه چون پادشاهان ايران زندگى كنند) باشيد (و هم چنين مراقب و چشم به راه) از بين بردن آنچه خدا به پا داشته و به پا داشتن آنچه خداوند از بين برده باشيد، (و در آن زمان) صومعه‌ها را (و خانه‌هاى راهب‌ها كه در مرتفع‌ترين و دوردست‌ترين نقاط بنا مى‌كنند) خانه‌هاى خود قرار دهيد، و بر مانند آتش چوب غضا (كه چون چوب آن محكم‌ترين چوبها است و آتش آن زياد دوام مى‌كند) بسازيد و صبر كنيد، و ذكر خدا بسيار كنيد زيرا اگر بدانيد ذكر او (در آن زمان) بزرگتر است، سپس فرمود: و شهرى كه آن را زوراء مى‌نامند (و گويند مراد آن حضرت بغداد است) در ما بين دجله و دجيل (كه يكى از رودهاى منشعب از دجله است) و فرات بنا شود، اگر او را ببينيد به گچ و آجر ساخته شده و به طلا و نقره و لاجورد و مرمر و سنگهاى سفيد زينت داده شده، و (ساختمانهايش) درهايى از عاج و آبنوس دارد، و به پرده‌ها و قبه‌ها و خيمه‌هاى (زيبا) آراسته گرديده، و ساج (كه نوعى درخت‌