دويست و شانزده: و در كتاب غيبت از عبد اللَّه بن محمد بن جعفر از پدرش از جدّش حديث كند كه حضرت باقر محمد بن على ٧ فرزندانش را گرد آورده و در ميان ايشان عموى آنها زيد بن على ٧ نيز بود، پس براى آنها كتابى كه به خط على ٧ و املاى پيغمبر ٦ بود بيرون آورد و در آن نوشته بود: اين كتابى است از جانب پروردگار عزيز و حكيم و حديث لوح را (كه قبل از اين تمامى آن در ذيل حديث هفدهم با ترجمه‌اش گذشت) روايت كرده تا آنجا كه فرمايد: ايشانند راه‌يافتگان، سپس در آخر حديث گويد: حضرت عبد العظيم (كه از راويان حديث است) فرمايد:

تمام تعجب از محمد بن جعفر و خروج او است (كه در زمان مأمون در مدينه خروج كرد و پس از جنگهاى زياد و صدماتى كه بر او رسيد دستگير شده او را به خراسان بردند و در آنجا از دنيا رفته در همان جا دفنش كردند) و تعجب از اوست با اينكه (اين حديث را) از پدرش شنيده كه اين طور فرموده و آن را حكايت كند، سپس فرمود: اين سرّ خدا و دين او و دين فرشتگان او است، پس از غير اهل آن و غير از اولياى خدا او را پنهان كن.[١]

[١] كمال الدين: ٣١٢.