پيكار كن و به كمك موافقين خود با مخالفين جنگ كن، و اگر ياورى نيافتى صبر كن و دست نگهدار و خود را به هلاكت نينداز، چون تو نسبت به من چون هارونى نسبت به موسى، و تو به نيكى بر هارون تأسّى كنى، كه قومش او را ضعيف شمرده و مى‌خواستند او را بكشند، پس با ستم قريش و همدستى آنها صبر كن، زيرا تو همانند هارون و پيروانش هستى و آنها همانند گوساله و پيروانش هستند. اى على! خداى تعالى به جدايى و اختلاف بر اين امّت حكم كرده، و اگر خدا مى‌خواست آنها را بر هدايت متّحد مى‌فرمود به طورى كه دو تن از اين امّت اختلاف نداشته باشند و در هيچ امرى از او نزاع نكنند و دو نفر منكر فضل برتر نشود، و اگر خدا مى‌خواست در فرستادن عذاب تعجيل مى‌كرد، و وضع را تغيير مى‌داد تا ستمكار تكذيب شود و حق در مسير خود قرار گيرد، لكن خداى تعالى دنيا را خانه عمل قرار داده و آخرت را دار القرار، تا آنان كه بد كردند به كيفر كار خود رسند، و آنان كه نيكى كردند پاداش خوب يابند. پس على ٧ فرمود:

سپاس خدا را و سپاسگزارم بر نعمتهاى او و بردبارم بر بلاى او.[١]

[١] كمال الدين: ٢٦٣.