الإنصاف فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر ت رسولی محلاتی - البحرانی، السید هاشم؛ رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٥٧ - حرف سين
پيمبر گواهى بر شما باشد و باشيد شما گواهان بر مردم».[١] وقتى اين آيه نازل شد سلمان برخاست و عرض كرد: اى رسول خدا اينان كه تو بر ايشان گواهى و ايشان بر مردم گواهند، و اينان كه خداوند تعالى، آنها را برگزيده و حرجى در دين براى آنها قرار نداده و از ملت پدرشان ابراهيم (پيروى نمايند) كيانند؟
پيغمبر صلّى اللَّه عليه و اله فرمود: سيزده نفر در اين آيه مقصودند، من و برادرم على و يازده نفر از فرزندانش؟ (فرمايش على كه تمام شد) همگى گفتند: آرى به خدا، ما از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله آنچه فرمودى شنيديم، على ٧ فرمود: شما را به خدا سوگند آيا مىدانيد كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله در آخرين خطبه خود كه پس از آن خطبهاى نخواند فرمود: اى گروه مردم به راستى من دو چيز ميان شما مىگذارم مادامى كه به آن دو چنگ زنيد هرگز گمراه نشويد: كتاب خدا و عترتم، اهل بيتم، زيرا خداوند لطيف خبير به من خبر داده و با من عهد كرده كه آن دو از هم جدا نشوند تا در كنار حوض بر من وارد شوند؟ گفتند: آرى، به خدا تمام آنچه فرمودى از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله شنيديم، پس دوازده نفر از آن جماعت برخاستند و گفتند: گواهى مىدهيم كه هنگامى كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله خطبه ايراد مىكرد در همان روزى كه از دنيا رحلت فرمود، عمر بن خطاب خشمآلود برخاست و
[١] حج: ٧٧.