ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ١٣١ - متن رساله راه صواب
عَلى أُمَّةٍ وَ إِنَّا عَلى آثارِهِمْ مُهْتَدُونَ»[١] «ما سَمِعْنا بِهذا فِي الْمِلَّةِ الْآخِرَةِ إِنْ هذا إِلَّا اخْتِلاقٌ»[٢].
و انبياء : مىفرمودند و اگر چه پدران و استادان شما چيزى نفهميده باشند و راه نيافته باشند به حجتى از عقل يا نقل «أَ وَ لَوْ كانَ آباؤُهُمْ لا يَعْقِلُونَ شَيْئاً وَ لا يَهْتَدُونَ»[٣] يعنى اتفاق و اجماع كه مستندى نداشته باشد، اعتماد را نمىشايد «وَ كَذلِكَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلَّا قالَ مُتْرَفُوها إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ وَ إِنَّا عَلى آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ قالَ أَ وَ لَوْ جِئْتُكُمْ بِأَهْدى مِمَّا وَجَدْتُمْ عَلَيْهِ آباءَكُمْ قالُوا إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ»[٤].
سؤال نهم: اهل هدايت را به چه نشان توان شناخت و اهل ضلالت را به چه علامت، آيا ضابطهاى هست كه به آن امتياز ميان فرقه ناجيه و فرق هالكه توان نمود يا نه؟
جواب: بلى هر يك از فريقين را علامتها و نشانههاست كه به آنها از ديگران ممتازند.
اما اهل هدايت: نشانه علماى ايشان آن است كه اكثر قولشان موافق فعل است و اكثر عنايت ايشان به تقويت يقين و مراقبت قلب و اهتمام به علوم باطن و معرفت طريق آخرت و سلوك آن و بحث در مفسدات اعمال و مشوشات قلوب. مايل به ترفه در مطعم و ملبس و تجمل در اساس و مسكن نيستند، بلكه خواهان اقتصاد و اكتفا به اقل زادند، همواره حزين و منكسر القلب و مرتاض در باطن و مزاح و خوش خو، متواضع در ظاهر، از دنيا معرض و از سلاطين منقبض
[١] - زخرف ص ٢٢.
[٢] - ص/ ٧.
[٣] - بقره/ ١٧٠.
[٤] - زخرف/ ٢٣.