ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ١٢٤ - متن رساله راه صواب
و جماعتى از متاخرين اصحاب ما را بعضى از [آن] اصول و جهالات مستحسن افتاده تابع ايشان شدند در آنها و بر منوال ايشان تنيدند و بنابراين ايشان را همگى لازم شد كه قايل شوند به اين كه حق سبحانه و تعالى- و العياذ باللّه- تقصير فرموده باشد در تكميل دين يا پيغمبر ٦ حاشا تقصير فرموده باشد در تبليغ آن، وقايل شوند به اينكه خدا و رسول- حاشاهما- محتاجند به علماى اهل ضلالت تا ايشان اصلى چند وضع كنند و دين را به آنها تمام نمايند و هر چه ايشان را به خاطر رسد فتوى نيز متبدل گردد و دين پيغمبر بگردد- و العياذ باللّه- و ايشان راست كه هر چه خواهند حكم كنند و بر خداست كه هر چه ايشان حكم كنند راضى شود- تعالى اللّه و الرسول عما يقول الظالمون علوا كبيرا-.
و اشاره به اين است آنچه شريف رضى الدين موسوى عليه الرحمة در كتاب نهج البلاغة از حضرت امير المؤمنين (ع) نقل نموده آنجا كه مىفرمايد «ترد على احدهم القضية فى حكم من الاحكام فيحكم فيها برأيه ثم ترد تلك القضيه بعينها على غيره فيحكم فيها بخلاف قوله، ثم يجتمع القضاة بذلك عند الامام الذى استقاضهم فيصوّب آرائهم جميعا و الههم واحد! نبيهم واحد و كتابهم واحد! أفامرهم اللّه سبحانه بلاختلاف فاطاعوه ام نهاهم عنه فعصوه، ام انزل اللّه سبحانه دينا ناقصا فاستعان به على اتمامه ام كانوا شركاء له فلهم ان يقولوا و عليه ان يرضى! ام انزل اللّه دينا تاما فقصر الرسول ٦ عن تبليغه و ادائه و اللّه سبحانه يقول «ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ»[١] و ذكر ان الكتاب يصدق بعضه بعضا و انه لا اختلاف فيه فقال سبحانه «لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً»[٢] و ان القرآن ظاهره انيق و باطنه عميق لا تفنى
[١] - انعام/ ٣٨.
[٢] - نساء/ ٨٢.