ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ١٧٣ - باب يازدهم در ياد كردن بعضى از نعمتهاى الهى كه در اين امر ممد است و معين
باب يازدهم: در ياد كردن بعضى از نعمتهاى الهى كه در اين امر ممد است و معين.
هر بنده را ناچار است از آنكه بداند كه او را پروردگاريست دانا و آفريننده ايست توانا كه او را خلعت هستى بخشيده و خلقت سوّى[١] كرامت فرموده و چشم بينا و گوش شنوا عنايت نموده و زبان گويا و جوارح توانا ارزانى داشته و دل بيدار و عقل خبر دار برو گماشته كه خير را از شر جدا كند و نفع را از ضرر تمييز دهد و بداند كه محتاج است به او در حيات و بقاء و به معاونت او در مراتب سلوك و ارتقا، و مفتقر است بتيسير و عنايت او در امتثال اوامر كما هى، و به عصمت و وقايت او در باز ايستاندن از نواهى، و بداند كه پوشيده نيست برو هيچ امرى از امور، چه خرد و چه كلان و چه آشكار و چه پنهان. پس هر گاه اين مراتب را به علم اليقين دانست يا به عين اليقين مشاهده نمود، كارش بجائى كه هرگز از پروردگار خود غافل نشود و در هيچ حال او را فراموش نكند، بلكه در اكثر اوقات و معظم حالات به فكر و ذكر او اشتغال داشته باشد، و در عامه احوال او را خواند، و در كافه آمال به او توسل جويد، و در فنون متصرفات با او مخاطبه و مكالمه نمايد، و در صنوف خلوات با او مناجات كند، و آهسته آهسته در مشاهده و مراقبه بجائى رسد كه يكباره از ما
[١] - اقتباس از آيه« الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى» اعلى/ ٢.