ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ٨٢ - متن رساله زاد السالك
پس طلب فضول در معاش مانع است از سلوك، و دنياى مذموم كه تحذير از آن فرمودهاند عبارت از آن فضول است كه بر صاحبش و بال است، و اما قدر ضرورى از آن داخل امور آخرت است، و تحصيلش عبادت.
و همچنانكه اگر كسى راحله را در سفر صورى در اثناى راه سر دهد تا خود سر مىچرد راه او طى نمىشود، همچنين در اين سفر اگر بدن و قوا را بگذارد تا هر چه مشتهاى آنهاست به فعل آوردند، و به آداب و سنن شرعيه مقيد نگرداند و لجام آن را نگرداند و لجام آن را در دست نداشته باشد، راه حق طى نمىشود.
و رفيقان اين راه علما و صلحا و عباد و سالكانند كه يكديگر را ممد و معاونند، چه هر كسى بر عيب خود زود مطلع نشود، اما بر عيب ديگرى زود واقف مىشود، پس اگر چند كس با هم بسازند و يكديگر را از عيوب و آفات با خبر سازند، زود راه بر ايشان طى مىشود و از دزدى و حرامى ايمن مىگردند چه «الشيان الى المنفرد اقرب منه الى الجماعة و يد اللّه مع الجماعة»[١].
اگر يكى از راه بيرون رود، ديگرى او را خبر دار مىگرداند و اگر تنها باشد تا واقف مىشود هيهات است.
و راه نماى اين راه، حضرت پيغمبر و ساير ائمه معصومين :اند كه راه نمودهاند سنن و آداب وضع كرده و از مصالح و مفاسد راه خبر دادهاند و خود به اين راه رفته و امت را به تأسى و اقتضاى خود فرمودهاند «لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ»[٢]، «قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ»[٣].
[١] - درباره اين روايت و طرق آن رك: روضة المذنبين و جنة المشتاقين ص ٢٥٩- ٢٥٨.
[٢] - احزاب/ ٢١.
[٣] - آل عمران/ ٣١.