ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ١٠٦ - متن رساله المحاكمة
حركات از ايشان صادر مىشود كه شبيه مىباشد به لعب و استهزاء، و آن را «عبادت» نام مىكنند و با ذكر خدا كه عبادتست مىآميزند، با آنكه كيفيت عبادت بايد كه از صاحب شرع رسيده باشد و امثال اين حركات، نرسيده كه عبادت باشد، بلكه خلافش رسيده.
و در كتاب كافى از امام محمد باقر- ٧- روايت كرده كه شخصى گفت به آن حضرت كه قومى هستند كه هر گاه چيزى از قرآن مذكور مىشود، يا به آن حديث مىكنند، يكى از ايشان بىهوش مىافتد، بحدى كه مىبينم اگر دستها يا پاهايش را ببرند با خبر نمىشود از آن، حضرت فرمود «سبحان اللّه، از شيطانست به اين قسم چيزى كه مدح كرده شدهاند نيست، آنچه پسنديده است مگر نرم شده و رقت دل و ريختن اشك و ترس خداى، بلى اگر چنين حالتى بىاختيار از كسى سر زد، معذور خواهد بود»[١].
چنانكه از حضرت صادق- ٧- نقل كردهاند كه آن حضرت را در اثناى تلاوت قرآن بيهوشى دست مىداد. و از همام نقل كردهاند كه چون صفت متقيان را از امام متقيان شنيد، بيهوش شد و در آن بيهوشى وفات يافت[٢]- رضوان اللّه عليه- اما اين حالت بسيار بسيار نادر مىباشد، و همه كس را ميسر نيست.
و از جمله امور شنيعه اين طايفه: خواندن اشعار و گفتن سخنا نيست كه مشتمل است بر شطح و طامات، و معنى محصلى ندارد، و مثل اينكه: همه چيز يكيست و مانند آن كه خود نيز نمىفهمند، بلكه از ديگران شنيده و به تقليد فرا
[١] - كافي ج ٢ ص ٦١٧: عن ابي جعفر ٧ قال: قلت: ان قوما اذا ذكروا شيئا من القرآن او حدثوا به صعق احدهم حتى يرى ان احدهم لو قطعت يداه او رجلاه لم يشعر بذلك؟ فقال: سبحان اللّه ذاك من الشيطان ما بهذا نعتو انما هو اللين و الرقعة و الدمعة و الوجل.
[٢] - رك: نهج البلاغه فيض الاسلام ص ٦١٨.