ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ٧٢ - مقاله ثانيه در شرح بعضى از احوال پريشانى خود اين دار ابتلاء

نيست در روى زمين اهل دلى‌

نيست در زير فلك هم نفسى‌

نيست در باغ جهان جز خارى‌

نيست در دور زمان غير خسى‌

بسرا پاى جهان گرديدم‌

آشناى دل ما كيست‌[١] كسى‌

رفته رفته ز بر ما رفتند

نيست جز ناله كنون هم نفسى‌

بس در سرّ كه به منطق سفتند

قدر آنها نه بدانست كسى‌

جانشان بود ز صحراى دگر

تنشان بود مر آن را قفسى‌

نيست اكنون اثرى از تنشان‌

نيست اصلا ز روانشان نفسى‌

نيست از شعله دلشان‌[٢] شررى‌

نيست از آتش جانشان قبسى‌

تنشان خاك شده رفت به باد

شد روان نيز روان‌[٣] سوى كسى‌

نه از آن قافله گردى پيدا

نه نشانى نه صداى جرسى‌

تنشان داشت حيات از بادى‌

نفسى رفت و نيامد نفسى‌

اى خوش آن دم كه از اين دم برهم‌[٤]

مرغ جان چند بود در قفسى‌

حيف و صد حيف كس از ما نخريد

درّ اسرار كه سفتيم بسى‌

كو كسى تا كه بفهمد سخنى‌

كو كسى تا ببرد مقتبسى‌

چه سرايم سخن پيش كران‌

گوهرى را چه محل نزد خسى‌

چه نمائيم به كوران خوبى‌

شكرى را چه كند خرمگسى‌

سر اين شهد بپوشان اى فيض‌

نيست در دهر خريدار كسى‌[٥]