ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ٢١٢ - متن رساله الفت نامه
بر تناسب ارواح و تشاهد قلوب باشد و آن موجب اخوت يا نفس اخوت است.
پس اگر اسباب تودد بىتكليف رو داد و الا به تكلف اندك اندك به فعل بايد آورد تا شايد به تدريج طبيعى گردد.
پس بياييد اى ياران دينى و اى طالبان رضاى الهى تا اسباب تودد را بر خود ببنديم و به حسن بشر و طلاقت وجه و اظهار سرور به لقا و تصافح و تواضع و خدمت و اغماض عين از عيوب و عثرات و قصور و تقصيرات، با يكديگر معاشرت كنيم، شايد آهسته آهسته مودتى طبيعى به حصول پيوندد و به تدريج مستحكم شود و اگر نشود به احياى اين سنن، مثاب خواهيم بود به نقد، و اين اخلاق مكتسب خواهد شد عاجلا و از كرم الهى بعيد است كه جماعتى را كه قدم در راه او نهند و طاعتى را مطلب سازند، به نيّت صادقه، توفيق اتمام آن ندهد- فمنا الحركة و من اللّه البركة-.
و بايد كه بعد از تعيين جماعت اخوان و ضبط عدد ايشان، قواعد و قوانينى چند در ميان ايشان مقرر گردد بر وفق شريعت و طريقت، كه از آنها تجاوز جايز نشمرند و بر تجاوز از آنها، يكديگر را مؤاخذه نمايند و بر عدم مواخذه بر آن نيز، مؤاخذه نمايند تا ايشان را اكتساب خيرات، عادت و اخلاق حسنه ملكه شود.
اولا آنكه راه غيبت بر خود ببندند و هيچ مسلمانى را غيبت جايز ندارند، چه غيبت، فاكهه اهل نار است و لايق اهل ايمان نيست كه سالكان راه چنانند.
و غيبت كردن مثل گوشت مرده خوردن است چنان كه در قرآن بيان شده[١]!.
و ديگر آنكه با يكديگر حسد نورزند و سخن چينى نكنند و گمان بد به يكديگر نبرند و تجسس عيب يكديگر نكنند. آنچه بر سبيل ضرورت معلوم
[١] - حجرات/ ١٢.