ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ٦٢ - مقاله ثانيه در شرح بعضى از احوال پريشانى خود اين دار ابتلاء

تحقيق:

و به مطالعه سخنان بزرگان و تذكاران در رياض جنان معارف سير مى‌كرد، در اين مى‌بود كه حاكم فرمانرواى عقل كه در اين چند گاه زمام حل و عقد شهرستان وجود اين فقير بدست اختيار و استبصار خدمتش بود در آمد و از مؤداى نص‌ «وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»[١] و به فحواى كريمه‌ «فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ»[٢]، نكته آشكار گرديد بدين مضمون كه واجب و متحتم است كسانى را كه حق جل و علا قوت آن داده باشد كه احكام شرع محمدى را- ٦- و سنن اهل بيت آن سرور را- صلوات اللّه عليهم- به مردم رساند و به ترويج مراسم دين قويم اثنا عشر قيام نمايند، آنكه به اعتزال از آن، از خود راضى نشوند، بلكه آن مقدار كه از پيش رود و از عوانان و متغلبان دست رد بديشان نرسد، سعى نمايند، چه اگر آن خدمت بجاى نياوردند، و به جهت استراحت نفس خود، به لذت آسايش مشغول شوند، هم در دنيا از بزرگان دين شرمندگى كشند و هم در عقبى از حضرت رسالت و اهل بيت عصمت خجالت برند كه شرط خدمت بجاى نياورده باشند.

[١] - آل عمران/ ١٠٤.

[٢] - توبه/ ١٢٢.