وجوب نهى از منكر نيست، چرا كه نهى كردن جمع مى‌شود با پنهان داشتن، و گاه نهى واجب است كه يقين داند كه آن فعل حرام است و تأويل نمى‌پذيرد و فاعلش مصرّ است بر آن، و نهى اثر دارد در ترك او، و ضررى به كسى نمى‌رسد از آن، و باعث فتنه نمى‌شود، و بدون اين شرايط واجب نيست.

و در كتاب كافى از حضرت امام موسى كاظم ٧ روايت كرده كه فرمود در جواب شخصى كه گفت گاهى به من مى‌رسد از برادر مؤمن حرفى ناخوش كه جمعى از ثقات نقل مى‌كنند و چون به خودش گفتم منكر مى‌شود، آن حضرت فرمود[١] «تكذيب كن گوش خود را، و چشم خود را از برادر مؤمن، يعنى اگر بدى بشنوى از او يا بينى، ناشنيده و ناديده انگار، پس اگر جمعى پنجاه قسم بر آن ياد كنند، قبول مكن، و حرف خودش را قبول كن، و آن جماعت را تكذيب كن، و فاش مكن بر مؤمن چيزى را كه باعث فتنه و عيب او و سقوط مروت او باشد، پس از اهل اين آيه باشى كه‌ «إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ»[٢] يعنى بدرستى كه آنان كه دوست مى‌دارند كه شايع شود بدى و رسوا، در قومى كه ايمان آورده‌اند به خدا و رسول، ايشان را است عذاب دردناك.

و احاديث در اين معنى بسيار وارد شده هرگز كاملان اهل علم و معرفت، نكوهش اهل زهد و عبادت نكرده‌اند و نمى‌كنند و همچنين كاملان اهل زهد

[١] - رك: بحار الانوار ج ٧٥ ص ٢١٤ از ثواب الاعمال ص ٢٢١ عن ابي الحسن موسى ٧: قال:

قلت له: جعلت فداك، الرجل من اخواني يبلغنى عنه الشئ الذي اكره له فأساله عنه فنكر ذلك و قد اخبرني عنه قوم ثقات. فقال لي يا محمد! كذب سمعك و بصرك عن اخيك فان شهد عندك خمسون قسامة و قال لك قولا فصدقه و كذبهم و لا تذيعن عليه شيئا تشينه به و تهدم به مروته، فتكون من الذين قال اللّه عز و جل‌« إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ».

[٢] - نور/ ١٩.