ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ٢١٥ - متن رساله الفت نامه
ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ»[١].
و ديگر كه بايد در راه حق از ملامت نترسند و به قول ديگران بر نگردند بلكه «أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ»[٢] باشند.
ديگر بايد كه مراعات انفاس و اوقات كنند تا ضايع نشود كه گفتهاند «وقتك اعز الاشياء فاشغله باعز الاشياء».
ديگر بايد كسى كه ايشان را خواهد قبول كنند، و كسى كه ايشان را نخواهد و از ايشان تخلف ورزد نخواهند، و مريد را به زلّات رد نكنند و اجنبى را به حسنات قبول ننمايند و بايد كه قدر هر كس را بدانند و با هر كس به قدر مقدار او سلوك نمايند و مبادرت به قضاء حاجت اخوان نمايند به قدر الطاقة، و بار يكديگر بكشند و بر يكديگر بار ننهند و هر چه به خود پسندند به برادر مؤمن پسندند و هر چه براى خود خواهند براى او نيز خواهند، و يكديگر را به اعتذار مضطر نگردانند، و با يكديگر مصابرت نمايند، و استبدال جايز نشمرند، و چون ذكر نام مؤمن در حضور او خلاف ادب، شرع و عرفست، بلكه بايد كه او را به كنيت يا كنايت مذكور سازند و كنيت در عصر ما متعارف نيست، ما اخوانى را كه به جهت الفت تعيين يافتهاند، به لقبى چند شايسته نيكو كه دلالت بر معانى بلند و اخلاق ارجمند داشته باشد تفألا ملقب مىسازيم تا به آنها تخاطب و تكاتب بلكه مطلق ذكر واقع شود حضورا و غيبة، تسهيلا و تعظيما، و تيمّنا و امتيازا عمن ليسوا باخوان.
پس هر كه در نفس خويش مىيابد كه به شرائط و آداب مذكوره يا اكثر آن وفا كند، قدمى در پيش نهد و داخل سلسله الفت شده لقبى مناسب [و] نيكو
[١] - فصلت/ ٣٥.
[٢] - فتح/ ٢٩.