ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ٢١٣ - متن رساله الفت نامه
شود در ابطال و مواخذه آن كوشند، و آنچه به اين منابت نباشد از پى آن نروند و به تزكيه نفس خود مشغول شوند.
نهى منكر فرض است اما تجسس منكر تا نهى كنند، فرض نيست.
اگر بىتفحص و تكلف و تعمق بر منكرى اطلاع يابند، منع لازم است و ما سوى ذلك فامره الى اللّه، بلكه تا مىتوانند محملى صحيح از براى آن پيدا كنند.
حسن ظن به مسلمانان، اصلى است ثابت در دين و تكلف تعرف فساد، منهى عنه است، بلكه متشابهات را نيز بر يكديگر محكم نگيرند، بلكه به اشاره تنبيه كنند، اگر باز ايستد و الا بگذرانند مگر آنكه از او فهميده باشند كه اين مواخذه را مىخواهد تا بر يكديگر ثقيل نباشند.
و ترك جمعه و جماعت بىعذرى واضح نكنند، چرا كه تأكيدات بليغه در آن از شارع رسيده و همچنين نوافل مرتّبه يوميّه. پس اگر كسى تقصيرى در حضور جمعه و جماعت يا نافله يوميه نمايد بىعذرى شرعى، از دايره اخوان و سلسله الفت بيرون است.
و ديگر آنكه دروغ مگر آنكه مصلحتى ضرورى داعى باشد به آن، و در آن هنگام نيز تا مىتوانند توريه كنند و به كذب صريح تنطق ننمايند و از يكديگر به چيزهاى سهل مضايقه نكنند، اما تكليف عدم مضايقه را در چيزها كه در نظر ايشان وقعى داشته باشد در ابناى اين زمان از قبيل تكليف ما لا يطاق مىبينم.
ديگر آنكه اصرار بر هيچ معصيتى ننمايند، اعنى چون معصيتى از يكى از ايشان صادر شود، فى الحال استغفار كنند و اگر توبه، اعنى پشيمانى و عزم بر عدم عود ميسر شد و الا عزم بر توبه داشته باشند و از صدور آن غمناك و آزرده باشد، چه كسى كه معصيتى كند و گريد، مثل كسى نيست كه معصيت كند و خندد. و آنچه گفتم در معاصى صغيره است و اما كبيره چه گنجايش دارد