ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ٨٧ - متن رساله زاد السالك
حكم او بيرون نرود، و «پيرى» كه «صوفيه» مىگويند عبارت از چنين كسيست، و مراد از علم، علم آخرت است نه علم دنيا و اگر چنين كسى نيابد و اعلم از خود نيز نيابد، با كتاب صحبت دارد و با مردم نيكو سيرت كه از ايشان كسب اخلاق حميده كند و هر صحبتى كه او را خوش وقت و متذكر حق و نشأت آخرت مىسازد از دست ندهد.
بيستم: با مردمان به حسن خلق و مباسطت مباشرت كردن تا بر كسى گران نباشد و افعال ايشان را محملى نيكو انديشيدن و گمان بد به كسى نداشتن.
بيست و يكم: صدق در اقوال و افعال را شعار خود ساختن.
بيست و دوم: توكل بر حقتعالى كردن در همه امور و نظر بر اسباب نداشتن و در تحصيل رزق اجمال كردن و بسيار به جد نگرفتن در آن، و فكرهاى دور به جهت آن نكردن و تا مىتواند به كم قناعت كردن و ترك فضول نمودن.
بيست و سيوم: بر جفاى اهل و متعلقان صبر كردن و زود آنجا در نيامدن و بد خوئى نكردن كه هر چند جفا بيشتر مىكشد و تلقى بلا بيشتر مىكند زودتر به مطلب مىرسد.
بيست و چهارم: امر به معروف و نهى از منكر به قدر وسع و طاقت كردن، و ديگران را نيز بر خير داشتن و غم خوارى نمودن و با خود در سلوك شريك ساختن، اگر قوت نفسى داشته باشد والا اجتناب از صحبت ايشان نمودن با مدارا و تقيه تا موجب وحشت نباشد.
بيست و پنجم: اوقات خود را ضبط كردن و در هر وقتى از شبانه روزى وردى قرار دادن كه به آن مشغول مىشده باشد تا اوقاتش ضايع نشود.
اين است آنچه از ائمه معصومين- :- به ما رسيده كه خود مىكردهاند و ديگران را فرمودهاند، اما چله داشتن و حيوانى نخوردن و ذكر