ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦١١ - شرحهاى كتاب دعاء

وجه است:

١- وعده خدا مشروط به مشيت است و مطلق نيست و بر آن دلالت دارد قول خدا (٤١ سوره انعام): «و بر گشايد آنچه را به درگاه او دعا كنيد اگر بخواهد».

٢- مقصود از اجابت توجه و استماع دعا است و از لوازم اجابت است كه دعاى مؤمن فوراً مورد توجه شود و عطاى آنچه را كه خواهد پس اندازد تا باز دعا كند و آوازش بشنود كه آن را دوست دارد.

٣- اجابت مشروط به مصلحت و خير دعاكننده است زيرا حكيم به دلخواه بنده‌هاى نادان از خير و صلاح آنها نگذرد.

٤- هر عبادتى شرائطى دارد كه اگر فراهم نباشد مقبول نگردد و اثرش در دنيا و آخرت بر آن بار نشود، دعا هم عبادتى است مشروط به شرائطى و بسا كه عدم استجابت آن براى اين است كه شرط قبول را ندارد و در بسيارى از اخبار به شرائط دعا توجه شده است و منافيات آن بيان شده كه برخى گذشته و بعضى مى‌آيد و بسا كه سبب عدم اجابت همين باشد، خدا سبحانه فرموده است: «أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ‌»- «به عهد من وفا كنيد تا به عهد شما وفا كنم».

٥- لازم نيست اجابت فورى باشد و بسا به واسطه مصالحتى تا مدت نامعلومى به تأخير افتد چنانچه در تفسير: «قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُما»- «دعاى شما (اى موسى و هارون) اجابت شد» وارد شده كه پس از اعلام اجابت تا غرق فرعون كه مضمون دعا بود چهل سال طول كشيد و به زودى بيايد كه خدا اجابت دعاى مؤمن را به تأخير اندازد چون دوست دارد آواز او را بشنود.

٦- خدا به كسى كه دعايش را در دنيا بر نياورد در آخرت ده چندان دهد تا چون عوض آخرت را بيند آرزو كند كه كاش اجابت همه دعاهايش به آخرت افتاده بود و بنا بر اين صدق كند كه دعاى او به وجه اكمل به اجابت‌