ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٤٥ - باب فضل قرآن

٢- از يعقوب بن شعيب از امام صادق (ع) فرمود: چون خدا عز و جل اين سه آيه را فرمان داد كه به زمين فرود آيند به عرش در آويختند و گفتند: پروردگارا به كجا ما را فرود مى‌كنى به سوى خطاكاران و گنه‌كاران؟ خدا عز و جل بدانها وحى كرد كه: فرود شويد، به عزّت و جلالم سوگند، كسى از خاندان محمد (ص) و شيعيانشان شما را هر روزه در دنبال نماز واجب نخواند جز اينكه به او نظر كنم (مقصود از واجب، پنجگانه شبانه روز است) در هر روزى هفتاد نظر مهرورزى و در هر نظرى هفتاد حاجت از او برآورم و با هر چه گناه دارد او را بپذيرم؛ و آن آيات عبارتند از امّ الكتاب (سوره حمد) و (١٨ سوره آل عمران): «گواه است خدا كه راستش اين است كه نيست شايسته پرستشى جز او و هم گواهند فرشته‌ها و دانشمندان»، و (٢٥٥ سوره بقره): آية الكرسى، و (٢٦ سوره آل عمران): آيه ملك.

٣- از جابر گويد: شنيدم امام باقر (ع) مى‌فرمود: هر كه همه مستحبات را بخواند پيش از آنكه بخوابد نميرد تا امام قائم (ع) را دريابد، و اگر هم بميرد در جوار محمد پيغمبر (ص) قرار گيرد.

٤- رسول خدا (ص) فرمود:

هر كه وقتى به بستر خواب آرميد، صد بار سوره‌ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ بخواند، خدا گناهِ پنجاه سالش را بيامرزد.