ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٢٩ - باب شمرده خواندن و خوش آواز خواندن قرآن

امير المؤمنين (ع) فرموده است: يعنى او را خوب بيان كن و كلماتش را روشن ادا كن و چون شعر، پست سرِ هم و به شتاب مخوانش و چون ريگ پراكنده مسازش ولى دلهاى سخت خود را با آن به هراس اندازيد و نبايد كه همّت يكى از شماها اين باشد كه سوره را پايان دهد.

٢- امام صادق (ع) فرمود:

قرآن براى ناليدن و اندوه نازل شده، آن را با صوت حزين بخوانيد.

٣- از امام صادق (ع) كه: رسول خدا (ص) فرمود:

قرآن را با لحنها و آوازهاى عرب بخوانيد و از لحنِ بدكاران و اهل گناهان كبيره دورى كنيد زيرا كه پس از من مردمانى آيند كه قرآن را چون خوانندگى و نوحه‌خوانى و رهبان مآبى در حنجره بچرخانند و از گلوگاه آنان نگذرد، دلشان وارونه است، و دل هر كه از آنها خوشش آيد هم وارونه است.

٤- على بن محمد نوفلى باز گفته است كه: من از آوازخوانى نزد أبو الحسن (ع) نام بردم، فرمود: على بن الحسين (ع) قرآن را چنان به آواز مى‌خواند كه بسا گذرنده به او مى‌گذشت و از خوش آوازى او خود را از دست مى‌داد و بى‌هوش مى‌شد، و راستى اگر امام از آواز خوش قرآن خواندن چيزى اظهار دارد مردم بخاطر خوبى و خوشى آن تحمل آن نكنند، گفتم: رسول خدا (ص) كه با مردم نماز مى‌خواند آواز خود را به خواندن قرآن بلند مى‌كرد؟