ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢١٣ - باب دعا هنگام خواب و بيدار شدن

سبحان ربّ النبيين و آله المرسلين و ربّ المستضعفين‌

(مقصود از آنها امامانند (ع)- از مجلسى ره) و الحمد للَّه الذي يحيي الموتى‌ و هو على‌ كلِّ شي‌ء قدير. خدا عز و جل مى‌فرمايد:

بنده من راست گفت و شكر گزارد.

١٢- از امام باقر (ع) فرمود:

چون شب از خواب برخاستى بگو: سپاس از آن خدا است كه جانم را به من باز گردانيد تا او را سپاس گويم و بپرستم. چون آوازِ خروس شنيدى، بگو:

سبّوح قدّوس ربّ الملائكة و الروح‌

رحمتت بر خشمت پيشدستى كرده است، نيست شايسته پرستشى جز تو، يگانه‌اى، من بد كردم و به خود ستم كردم، مرا بيامرز زيرا گناهان را نيامرزد جز تو. چون برخاستى، در كرانه‌هاى آسمان بنگر و بگو: بار خدايا از تو نهان نسازد (چيزى را) شبِ تار و نه آسمانِ برج‌دار و نه زمينِ بستر گذار و نه تاريكى‌هاى بر هم و درهم و نه درياى ژرف، در پيشِ شب روان خلقت، شب روى كنى، و بدانى خيانت ديده‌ها و آنچه را نهان سازند سينه‌ها، اختران به سراشيب رفتند و ديده‌ها به خواب اندر شدند و توئى زنده و پاينده، نه چرتت گيرد و نه خوابت برد، منزّه باد پروردگار من پروردگار جهانيان و معبود مرسلان و سپاس از آن خداوند عالميان.

١٣- از عبد الرحمن بن حجاج كه گفت:

هر گاه امام صادق (ع) در پايان شب بر مى‌خواست آواز بر مى‌آورد تا اهل خانه همه مى‌شنيدند و مى‌فرمود: