ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١١٥ - باب سپاس گوئى و تمجيد

نبرد و رسول خدا (ص) را شيوه چنان بود كه چون بامداد مى‌كرد سيصد و شصت بار مى‌فرمود: سپاس از آن پروردگار جهانيان است بسيار بر هر حال، و هر گاه بامداد مى‌كرد به همان شماره اين ذكر را مى‌گفت.

٥- از امام صادق (ع)، فرمود:

هر كه در هر بامداد چهار بار بگويد: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌، هر آينه شكر آن روز را كرده است، و هر كه آن را در شام بگويد، شكر آن شبش را ادا كرده است.

٦- يكى از اصحاب امام صادق (ع) فرمود:

هر دعائى كه پيش از آن حمد خدا نباشد نيمه است و پى بريده است، حمد خدا بايد و سپس ستايش او، من گفتم: نمى‌دانم چه اندازه از تحميد و تمجيد بس است؟

فرمود: مى‌گويد: بار خدايا! توئى آغاز و پيش از تو چيزى نيست، و توئى انجام و پس از تو چيزى نيست، توئى آشكارا و فرازتر از تو چيزى نيست، و توئى نهان و در برابر تو چيزى نه، و توئى عزيز و حكمت‌دار.

٧- گويد: پرسيدم از امام صادق (ع) كه در تحميد و تمجيد چه اندازه بس است؟