ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٩٥ - باب آنچه واجب است از ذكر خدا عز و جل در هر مجلس

پروردگار جهانيان».

٤- از ابى حمزه ثمالى، از امام باقر (ع) فرمود:

در توراتى كه تحريف نشده است نوشته است كه: موسى (ع) از پروردگارش در خواستى كرد، عرض كرد: پروردگارا! تو نزديكى به من، تا با تو راز گويم؟ يا دورى تا به تو فرياد كنم؟ خدا عز و جل به او وحى كرد: اى موسى! من همنشين هر آن كسم كه مرا ياد كند، پس موسى عرض كرد: كيست در پناه تو روزى كه جز پناهت پناهى نيست. فرمود: آن كسانى كه مرا ياد مى‌كنند و من هم آنها را ياد مى‌كنم و در راه من با هم دوستى مى‌كنند و من هم آنها را دوست مى‌دارم، آنانند كه چون خواهم به مردم روى زمين بلا و بدى برسانم براى خاطر آنان از همه آنان دفاع مى‌كنم.

٥- از امام صادق (ع) كه رسول خدا (ص) فرمود:

هيچ مردمى نباشند كه با هم انجمن شوند در يك مجلسى و خدا عز و جل را نام نبرند و صلوات بر پيغمبر خود نفرستند جز اينكه آن مجلس مايه افسوس و زيان باشد بر ايشان.

٦- امام صادق (ع) فرمود:

ذكر خدا در هنگام بول كردنت عيب ندارد، زيرا ذكر خدا در هر حال خوب است، از ذكر خدا خسته مشو.

٧- امام صادق (ع) فرمود: