ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٠٧ - شرحهاى كتاب دعاء

يگانه دانيد و بپرستيد تا به شما ثواب دهم» و بر آن دلالت دارد قول پيغمبر (ص) كه فرمود: دعا همان پرستش خدا است، و چون از عبادت به لفظ دعا تعبير كرده از ثواب دادن به لفظ اجابت تعبير كرده تا همجنس باشند.

بيضاوى گفته: «ادْعُونِي» يعنى بپرستيد مرا، و «أَسْتَجِبْ لَكُمْ» يعنى تا من به شما ثواب دهم براى آنكه دنبالش فرمود: «راستى كسانى كه از دعاى من سر بزرگى كنند زبون به دوزخ در آيند» و اگر دعاء در اينجا به درخواست حاجت تفسير شود، استكبارى كه جلوگير آن است از راه مبالغه باشد و مقصود از عبادت، دعاء است زيرا كه آن يكى از روش‌هاى عبادت است، انتهى.

اين خبر دلالت دارد كه مقصود از آن معنى دوم است، و دعاء را عبادت خوانده براى اعلام افضليتِ آن و اشاره دارد به اينكه سزاوار است انسان در هر حال دعا كند گرچه حاجت لازمى هم نداشته باشد و غرضش از دعاء همان تحصيل درخواست خود نباشد بلكه عمده مقصودش تقرب به خدا و فرمان‌برى او باشد و اگر كندى در اجابت شد باز هم دعا كند و اگر اعتراض كنى كه: بنا بر اين، دعا بايد واجب باشد و تركش كبيره باشد زيرا تهديد به دوزخ دارد؟.

من گويم: دور نيست زيرا دعا في الجمله واجب است و كمترين آن دعاهاى وارده در سوره حمد است كه جزء نماز است و ترك دعا به طور كلى از گناهان كبيره است و مؤيد آن است قول امام چهارم (ع) در صحيفه كامله كه فرموده است:

«دعايت را عبادت ناميدى و تركش را تكبّر و آن را به دخول دوزخ تهديد نمودى»، پايان نقل از مجلسى (ره).

گويم: تفسير ساده آيه اين است كه بگوئيد: خدايا تا من بگويم لبيك، و به اين معنى اساس توحيد و خداشناسى است و جزء اصول دين است‌