فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٩ - پنجم - آمر و ناهى احتمال تأثير بدهند

٢٧- اگر مكلف بداند كه امر يا نهى او در شخص معيّنى اثر نمى‌كند ولى اگر او را مخاطب قرار دهد و امر يا نهى نمايد در فرد ديگر كه مرتكب گناه است اثر مى‌كند، در اين صورت واجب است به انگيزه تأثير در آن فرد ديگر، آن شخص معيّن را مخاطب قرار دهد و امر به معروف يا نهى از منكر نمايد.

٢٨- هرگاه مكلف خاصى بداند كه فرد گنهكار تنها به حرف او ترتيب اثر مى‌دهد، در اين صورت بر آن مكلف واجب است كه يا خودش او را امر به معروف و نهى از منكر كند و يا شخص واجد شرائطى را وكيل كند كه از طرف او آن فرد را امر به معروف و نهى از منكر نمايد.

٢٩- هرگاه مكلف ببيند فردى در حال مقدمه چينى براى انجام فعل حرام است، چنانچه بداند يا احتمال بدهد كه نهى او در آن فرد اثر مى‌كند، واجب است او را نهى از منكر نمايد.

٣٠- هرگاه تأثير امر به معروف يا نهى از منكر متوقف بر ارتكاب حرام يا ترك واجب باشد، در اين صورت امر به معروف و نهى از منكر جائز نيست؛ مگر در صورتى كه مورد امر يا نهى به قدرى مهم باشد كه شارع مقدّس به هيچ وجه راضى به تخلف از آن نباشد و موقوف عليه- انجام معصيت يا ترك واجب- اين قدر اهميت نداشته باشد، پس اگر مثلًا دفع قتل از نفس محترمه متوقف بر ورود در خانه غصبى باشد، بر مكلف واجب است كه داخل خانه غصبى شود و از قتل نفس محترمه جلوگيرى نمايد.

٣١- هرگاه شخص گناهكار اخلاقش طورى باشد كه اگر او را نهى از منكر كنند بيشتر گناه مى‌كند، يا اگر او را به واجبى امر كنند به ترك آن واجب اصرار مى‌ورزد، در اين صورت امر به معروف و نهى از منكر جائز نيست.

٣٢- هرگاه شخص گناهكار اخلاقش طورى باشد كه اگر او را به منكر امر كنند منكر را ترك مى‌كند، يا اگر او را از واجب نهى نمايند واجب را انجام مى‌دهد، چنانچه محذورى در كار نباشد- مثلًا اينگونه امر يا نهى باعث جَرى شدن فرد ديگر نشود- بايد او را امر به منكر و نهى از واجب كنند.