فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥٢ - دسته سوم - كفار و مشركينى كه در نبردگاه اسير شوند

دسته سوم- كفار و مشركينى كه در نبردگاه اسير شوند:

١٢٢- كفار و مشركينى كه در نبردگاه اسير مى‌شوند، زنان و كودكان آنها در صورتى كه معتصم به ذمّه يا عهد و يا امان اسلام نباشند به مجرد اسارت مانند منقولات هستند و پس از اخراج خمسشان همه مبارزان در آنها شريك مى‌باشند؛ و كشتن آنان جائز نيست؛ اما مردان بالغى كه هنگام نبرد اسير شده‌اند، امام عليه السلام مخيّرند بين اينكه آنها را بكشند يا دست و پايشان را ببرند و به همان حال رها كنند تا بر اثر خون ريزى جان بدهند؛ و چنانچه پس از جنگ به دست مسلمين بيفتند و اسلام بياورند، نبايد كشته شوند، و امام عليه السلام در آزاد كردن آنها يا فدية گرفتن از آنان و يا برده نمودن و نگهداشتن آنها مخيّر مى‌باشند، بلكه اگر پس از اسير شدن مسلمان شوند نيز حكم مذكور بر آنها جارى مى‌باشد.

١٢٣- اگر بلوغ كودك اسير مشتبه شود، چنانچه موى خشن در قسمت بالاى عورت او روييده باشد بالغ است؛ و الا نابالغ مى‌باشد؛ و كسى كه موى خشن در قسمت بالاى عورتش نروييده و سنّ او هم مجهول است و علم به بلوغش حاصل نمى‌شود، ملحق به نابالغ مى‌باشد.

١٢٤- كشتن اسير جائز نيست، هرچند از راه رفتن ناتوان شود؛ ولى اگر مسلمانى او را بكشد، خون آن كشته هدر مى‌باشد.

١٢٥- واجب است اسير را آب و غذاء بدهند و از لحاظ خوردن و آشاميدن او را در تنگى و فشار قرار ندهند.

١٢٦- مكروه است كه در هنگام قتل كافر دست و پاى او را بسته و يا او را حبس كنند و تير بزنند؛ بلكه مصلحت آن است كه او را در حال رهايى بكشند؛ و نيز مكروه است كه سر كافر كشته شده را از معركه بيرون ببرند.

١٢٧- دفن شهيد و غير شهيد از كشته‌هاى مؤمنين واجب است؛ اما دفن كشته‌هاى كفار حربى يا غير حربى لازم نيست.

١٢٨- صحيح نيست كه كسى از غانمين قبل از تقسيم غنائم، چيزى از سهم خودش را