تمام برندگان مقام دوم پنج تومان قرار دهند، قرارداد و مسابقه باطل مى‌باشند، زيرا ممكن است نتيجه مسابقه طورى باشد كه زيادى فرع بر اصل لازم آيد، نظير اينكه نه نفر مقام اول شوند و يك نفر مقام دوم شود، كه در اين صورت پس از تقسيم مقدار معيّن شده در قرارداد، به هر كدام از برندگان مقام اول يك تومان و مقدار كمى زيادتر و به برنده مقام دوم پنج تومان مى‌رسد، و اين زيادى فرع بر اصل مى‌باشد و خلاف برنامه سبق و رماية است، پس در امثال اين فرضيّه بايد طورى تنظيم كنند كه دچار خلاف برنامه سبق و رمايه نشوند.

٣٤- اگر در صيغه مسابقه سبق مثلًا براى هر يك از برندگان مقام اول ده تومان و براى هر يك از برندگان مقام دوم نيز ده تومان قرار دهند، مسابقه صحيح نيست؛ ولى اگر مثلًا براى هر يك از برندگان مقام اول ده تومان و براى هر يك از برندگان مقام دوم پنج تومان قرار دهند، اشكال ندارد، و برندگان مقام اول و دوم هر كدام طبق قرار مستحق جائزه مى‌باشند.

٣٥- تفاوت گذاشتن بين طرفين مسابقه در مقدار و نوع جائزه اشكال ندارد، پس جائز است كه مثلًا يكى از طرفين مسابقه سبق در صيغه مسابقه به ديگرى بگويد چنانچه تو برنده شوى بايد من ده تومان به تو بدهم ولى اگر من برنده شوم تو پنج تومان به من بدهى، يا مثلًا اگر تو پيشتاز شوى من ده تومان بدهم و اگر من پيشتاز شوم تو پنج كيلو گرم گندم بدهى، و در اين صورت با قبول طرف ديگر، مسابقه تشكيل مى‌گردد.

٣٦- هرگاه تشكيل دهندگان مسابقه سبق مثلًا دو نفر- حسن و حسين- باشند و هركدام مستقلًا براى برنده مسابقه جائزه معيّن كنند- به اين معنا كه مثلًا حسن بگويد من به برنده مسابقه يك سكّه طلا مى‌دهم و حسين هم بگويد من به برنده مسابقه يك سكّه طلا مى‌دهم- و بعد داور- محلّل- بگيرند و قرار بگذارند كه هر كسى برنده شود هر دو جائزه را ببرد، در اين فرضيّه سه صورت وجود دارد كه عبارتند از:

اول: اگر دو طرف مسابقه- حسن و حسين- در مسابقه با هم برابر شوند، هركدام جائزه مقرّره خود را مى‌برد، و به داور چيزى تعلق نمى‌گيرد.