فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٤ - امورى كه شارع مقدس راضى به تخلف از آنها نيست

الف: هرگاه در اسلام بدعتى واقع شود و سكوت علماء دين و رؤساء مذهب- أنار اللّه برهانهم- موجب هتك اسلام و ضعف عقائد مسلمين شود، بر آنها واجب است كه به هر وسيله ممكن نهى از منكر نمايند، چه نهى از منكرشان در ريشه كنى فساد مؤثر باشد و چه مؤثر نباشد؛ و نبايد ضرر و حرج را ملاحظه نمايند، بلكه بايد اهميت را ملاحظه نمايند. ب: هرگاه در سكوت علماء دين و رؤساء مذهب- انار اللّه برهانهم- خوف آن باشد كه منكر معروف و معروف منكر گردد، بر آنها واجب است كه علم خود را اظهار نمايند، و نبايد سكوت كنند و ملاحظه ضرر و حرج نمايند، هرچند بدانند كه نهى از منكرشان در فاعل منكر تأثير ندارد، البته با اين فرض كه بدانند حكم از حكم‌هايى است كه شارع مقدّس اهتمام به آنها دارد.

ج: هرگاه- العياذ بالله- در سكوت علماء دين و رؤساء مذهب- اعلى اللّه كلمتهم- تقويت يا تأييد ظالم باشد، سكوت بر آنها حرام است، و بايد اظهار حق نمايند، هرچند در رفع ظلم ظالم مؤثر نباشد.

د: هرگاه سكوت علماء دين و رؤساء مذهب- اعلى اللّه كلمتهم- موجب جرأت ظالمين بر ارتكاب محرّمات و اظهار بدعت شود، سكوت بر آنها حرام است، و نهى از منكر بر آنها واجب مى‌باشد، هرچند در دفع حرامى كه ظالمين مرتكب مى‌شوند مؤثر نباشد.

ه: هرگاه سكوت علماء دين و رؤساء مذهب- اعلى اللّه كلتمهم- موجب بدگمانى به علماء اسلام يا هتك حرمت ايشان يا نسبت ناروا به آنها باشد- مثلًا نعوذ باللّه بگويند اينها اعوان ظَلَمه هستند- بر آنان واجب است كه اظهار حق كنند، و با نهى از منكر از ساحت مقدّس خويش دفع عار نمايند، هرچند نهى از منكر مؤثر نباشد.