فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠١ - حقوق فقراء و ايتام و محرومين در امور مالى و فرهنگى

حقوقى دارند كه عبارتند از:

اول: مسلمانان آنچه را كه خداوند متعال از آنان مى‌پذيرد- يعنى چيزى كه در قرارداد جزية با آنها قرار داد شده است- از آنها بپذيرند.

دوم: آنچه را كه مسلمانان بر انجام آن متعهد شده‌اند از مسلمين مطالبه نمايند.

سوم: اضافه بر تكليف‌هايى كه خداوند متعال بر آنها مقرّر فرموده است- قرارداد جزية- مسلمانان از نزد خود چيزى را بر آنها تكليف نكنند.

چهارم: تا زمانى كه بر عهدى كه به فرمان خداوند متعال با مسلمين بسته‌اند- يعنى قرارداد جزية- پايدار هستند مسلمين اذيّت و آزارى بر آنها روا ندارند.

پنجم: مسلمانان همچون هم كيشان خود با آنان رفتار نمايند.

ششم: حق دارند كه در كشور اسلامى با آزادى به آيين خود عمل نمايند؛ البته مشروط بر اينكه به شرائط ذمّة عمل نموده و به خوردن مشروبات الكلى و گوشت خوك و انجام سائر محرّمات تظاهر نكنند.

٧٥- اين حقوق وقتى اجراء مى‌شوند كه اهل ذمّه نسبت به شرائط جزية- كه در بخش جهاد با دشمنان دين اسلام ضمن تيتر «شرائط جزية» بيان شده‌اند- ملتزم باشند.

حقوق فقراء و ايتام و محرومين در امور مالى و فرهنگى:

٧٦- فقراء و ايتام و محرومين جامعه در امور مالى و فرهنگى حقوقى دارند:

اول: اغنياء با پرداخت صدقات و زكوات واجب و مستحب، آنها را تأمين نمايند.

دوم: مسئولين جامعه اسلامى شرائطى را فراهم نمايند كه آنان به حقوق مشروع خود برسند، و با تلاش و فعاليت بتوانند روى پاى خود بايستند و به استقلال اقتصادى نائل گردند.

سوم: در جامعه به آنان شخصيت داده شود و با محبت و عزّت با آنها برخورد شود، تا اينكه احساس حقارت نكنند و بتوانند به حقوق مسلّم فردى و اجتماعى خود دست پيدا كنند.