شرب خمر او، به توسط ناهى از منكر بشكند، يا كارد و يا ابزار مورد استفاده در قتل كه در دست اوست، به توسط ناهى از منكر از بين برود- در صورتى كه اين ضرر از لوازم دفع منكر بشمار آيد، بعيد نيست كه ناهى از منكر ضامن نباشد؛ ولى اگر ناهى از منكر به مرتكب گناه ضررى بزند كه از لوازم دفع منكر بشمار نمى‌آيد- مثلًا شيشه‌اى كه در آن شراب است ولى از آن شراب نمى‌خورد يا صندوقى كه در آن ابزار قمار نگهدارى مى‌كند را بشكند- مرتكب فعل حرام شده و گناهكار است و ضامن نيز مى‌باشد. ٨٤- چنانچه در حال مدافعه از طرف شخص مرتكب گناه ضررى به آمر به معروف يا ناهى از منكر برسد، مرتكب گناه ضامن است و گناهكار هم مى‌باشد.

٨٥- اگر ناهى از منكر در دفع منكر از مقدار لازم تجاوز كند و به همين سبب نهى از منكر منجر به ضرر بر فاعل منكر گردد، علاوه بر ضمان، مرتكب فعل حرام شده و گناهكار هم مى‌باشد.

٨٦- اگر فاصله انداختن بين گناه و گناهكار متوقف بر زندانى نمودن گناهكار يا جلوگيرى از بيرون آمدن او از منزلش باشد، واجب است كه با رعايت مراتب سهل و آسان اين فاصله را ايجاد كنند؛ ولى نبايد در معيشت به او سخت بگيرند يا اذيتش نمايند؛ اما اگر مطلوب جز با سخت‌گيرى در معيشت و اذيت حاصل نمى‌شود، آزار رساندن به او و سخت‌گيرى بر او در معيشت با رعايت مراتب سهل و آسان واجب است، و همچنين است اگر جز با كتك كارى و درد وارد آوردن بر بدن گناهكار نتيجه بدست نيايد، ولى بايد براى هر يك از زندانى نمودن، كتك زدن و منع خروج از منزل قبلًا از مجتهد جامع الشرائط اجازه بگيرند.

٨٧- جائز نيست نهى از منكر به قتل و جرح- زخمى كردن- كشانده شود؛ مگر بنابر اقوى، با اذن امام معصوم عليه السلام در زمان حضور و يا با اذن فقيه جامع الشرائط در زمان غيبت؛ ولى اگر منكر از كارهايى باشد كه شارع مقدّس به هيچ وجه راضى به انجام دادن آنها نيست- مانند كشتن افراد بى گناه و ...- چنانچه از هيچ راهى نشود جلو آن را بگيرند، قتل و جرح جائز بلكه واجب است، و اذن از امام عليه السلام در زمان حضور و يا اذن‌