فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢٦ - طائفه چهارم - اهل ذمه ناقض عهد

حضرت كسى را براى جنگ با اين گروه معيّن فرمايند، بر او واجب عينى مى‌شود.

١٨- هرگاه گروه شورشيانى كه در حال نبرد هستند بگريزند و پراكنده شوند، چنانچه گروه ديگرى از شورشيان براى پشتيبانى آنان به جنگ بيايند، بر لشكر مسلمانان واجب است كه آنها را بكشند و فراريان را هم بگيرند و آنان را نيز- حتى اگر اسير و مجروح شوند- به قتل برسانند؛ ولى اگر تنها همان گروه فرارى به جنگ آمده باشند، شكست و گريز آنها كافى است، و تعقيب آنان لازم نيست، و مبارزان مسلمان مالك زنان و فرزندان و آن قسم از اموالشان كه به لشكرگاه نياورده‌اند نمى‌شوند؛ ولى بنابر اظهر سلاح و وسائل نقليه و ديگر چيزهايى كه همراه آنان است غنيمت محسوب شده و متعلق به مبارزان مسلمان مى‌شود. ١٩- اموالى كه در حال رويارويى از شورشيان مسلّح بدست مى‌آيند، بايد بين مبارزان مسلمان به گونه‌اى كه در ضمن تيتر «غنيمت جنگى و تقسيم آن بين مجاهدين» بيان مى‌گردد تقسيم شوند، بنابر اين بايد به پياده نظام يك سهم و به سواركارى كه با يك اسب به نبرد آمده است دو سهم و به سواركارى با دو اسب يا بيشتر به نبرد آمده است سه سهم داده شود.

٢٠- فرار از جنگ با شورشيان مسلح همانند فرار از جنگ با كفار حربى حرام است، و بايد مبارز مسلمان تا وادار نمودن شورشيان به توبه و اطاعت از امام معصوم عليه السلام و يا كشتن آنها صبر و مقاومت نمايد.

٢١- هرگاه فرد باغى- شورشى مسلح- در حال نبرد مالى را از تابعين امام عليه السلام تلف كند يا كسى را بكشد ضامن است، و به محض اينكه به او دست پيدا كنند، بايد آن مال از او گرفته شود، و در مقابل قتل نيز قصاص گردد.

طائفه چهارم- اهل ذمّه ناقض عهد:

٢٢- اهل ذمّة- يعنى كفارى كه زندگى تحت حاكميت اسلام را با شرائط جزية پذيرفته‌اند و به همين سبب مسلمانان با آنان صلح كرده‌اند- تا زمانى كه به شرائط مقرّره‌