فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٨٥ - حق فرد نيكى كننده

حمايت گردد، و اگر ضررى بر مال يا حيثيّت او وارد شد جبران گردد. ششم: نسبت به اصلاح و اداره عمومى جامعه اسلامى- البته در صورتى كه واجد شرائط باشد- اظهار نظر و دخالت كند؛ و هيچ فرد واجد شرائطى را نمى‌توان از داشتن اين حق محروم كرد.

هفتم: آزادى او محدود نگردد و بازداشت يا تبعيد و يا مجازات نشود؛ مگر با اجازه و حكم دادگاه صالحى كه مطابق با موازين شرع و قانون تشكيل شده باشد؛ و بدون وجود آن هيچ ارگان و يا شخصى حق ندارد نسبت به امور مذكوره اقدام نمايد.

هشتم: براى سكونت يا اقامت خود در داخل و يا خارج كشورش انتخاب مكان كند.

نهم: با رعايت ضوابط شرعى مشغول كسب دلخواه خود شود؛ و دولت و مسؤولان جامعه نيز موظفند زمينه اشتغال كسانى را كه قادر به كار هستند فراهم نمايند.

دهم: به گونه‌اى كه به خودش يا به ديگران و يا به جامعه ضرر نرساند از حقوق مالكيّت برخوردار باشد؛ و مالكيت شرعى را نمى‌توان از افراد سلب كرد؛ مگر به حكم حاكم شرع جامع الشرائط، بنابر ضرورت حفظ منافع عمومى يا در مقابل پرداخت غرامات.

حق فرد نيكى كننده:

٣٩- كسى كه به انسان نيكى و احسان كرده است حق دارد كه:

اول: انسان از او تشكر كند و احسان او را ياد كند و با قول نيكو خدمتش را ارج نهد.

دوم: بين خود و خداى سبحان خالصانه او را دعاء كند؛ پس اگر امور مذكور در بند اول و دوم را انجام دهد، در پيدا و پنهان سپاسگذار او بوده است.

سوم: اگر توانست احسان او را جبران كند؛ و اگر نتوانست، همواره در صدد جبران آن باشد و خود را در انتظار فرصت براى جبران آن بدارد.