فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٢ - ششم - قصد ادامه و تكرار گناه در كار باشد

هيچكدام از آنها واجب نمى‌باشد.

ششم- قصد ادامه و تكرار گناه در كار باشد:

٤١- انجام امر به معروف و نهى از منكر در صورتى بر مكلف واجب است كه بداند يا اطمينان داشته باشد كه فرد گناهكار قصد ادامه و تكرار گناه را دارد، پس اگر بداند يا اطمينان پيدا كند كه فرد گناهكار گناه را تكرار نمى‌كند، امر به معروف و نهى از منكر بر او واجب نيست.

٤٢- منظور از ادامه گناه انجام آن است- و لو فقط يكبار ديگر- نه مداومت بر آن، پس اگر كسى شراب بخورد و باز هم در پى شرابخوارى باشد، واجب است او را نهى از منكر كنند.

٤٣- اگر از فرد گناهكار چيزى ظاهر گردد كه از آن قطع يا اطمينان پيدا شود كه ترك گناه كرده است، وجوب امر به معروف و نهى از منكر ساقط مى‌گردد، و همچنين است اگر گناهكار اظهار پشيمانى كند يا بيّنه شرعيّه از روى حسّ يا نزديك به حسّ- نه از روى حدس- گواهى دهد كه او ترك گناه كرده است.

٤٤- هرگاه از گناهكار چيزى ظاهر گردد كه از آن گمان پيدا شود كه ترك گناه كرده‌است، وجوب امر به معروف و نهى از منكر ساقط مى‌شود، و همچنين است اگر مكلف شك كند كه گناهكار قصد ادامه انجام گناه را دارد يا نه؛ بلى، اگر بداند كه قبلًا قصد ادامه انجام گناه داشته ولى الآن در بقاء قصدش شك داشته باشد، در اين صورت وجوب امر به معروف و نهى از منكر بر او خالى از قوّت نيست.

٤٥- اگر اماره معتبره بر اصرار فرد گناهكار بر ادامه گناه موجود باشد، نهى از منكر واجب است؛ و اما اگر اماره غير معتبره موجود باشد، نهى از منكر واجب نيست.

٤٦- توبه از گناه واجب فورى است، و هرگاه كسى مرتكب حرام شود يا ترك واجب نمايد، واجب است فوراً توبه كند؛ و چنانچه توبه از او ظاهر نشود، واجب است او را به توبه امر كنند، و همچنين هرگاه مكلف شك كند كه فلان گناهكار توبه كرده‌