فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥٧ - قسم دوم - دفاع از حقوق شخصى

توبه و ترك رابطه با اين دولتها وادار نمايند. ١٤١- بر سران دولت‌هاى اسلامى واجب است كه در جهت حفظ مصالح اسلام و مسلمانان و دفاع از آنان، گوناگون خود را در برابر جبهه كفر و استعمار حلّ و فصل نمايند، تا دشمنان اسلام نتوانند از آنان سوء استفاده كنند.

١٤٢- واجب است دولت‌هاى مسلمان بنيه فرهنگى، نظامى و اقتصادى خود را در برابر دولت‌هاى ستمگر و قدرتمند تقويت كنند، تا بتوانند در صحنه‌هاى گوناگون از حيثيّت اسلام و مصالح مسلمانان دفاع نمايند.

١٤٣- اگر يكى از كشورهاى اسلامى مورد تهاجم نظامى يا اقتصادى بيگانگان قرار گيرد، بر ديگر دولت‌ها و ملت‌هاى مسلمان واجب است در حدّ توان از آن كشور حمايت نمايند.

١٤٤- اگر عده‌اى از مسلمانان به عده‌اى ديگر تجاوز نمايند، بر همه مسلمانان واجب است كه با دسته متجاوز و ياغى مقابله كنند تا از تجاوز دست بردارند، و در اين فرض قتال با دسته متجاوز در ماههاى حرام هم اشكال ندارد.

١٤٥- اگر مسلمانى در گوشه‌اى از جهان مظلوم واقع شود و حقوق اوليه او مورد تجاوز و تعدّى قرار بگيرد، بر هر فردى كه نداء مظلوميت او را مى‌شنود واجب است كه در حدّ توان به او كمك نمايد، هرچند با اظهار همدردى.

قسم دوم- دفاع از حقوق شخصى:

١٤٦- اگر كسى به نفس محترمه- اعم از خود انسان يا ناموس يا خويشان و بستگان او و يا به مسلمانى ديگر- به قصد كشتن يا تجاوز هجوم آورد، بر انسان واجب است به هر صورت ممكن دفاع نمايد، هرچند منجر به كشته شدن مهاجم شود؛ ولى بايد سعى كند تا وقتى كه استفاده از راههاى آسان مانند فرار، فرياد كشيدن، مجروح نمودن مهاجم با عصا يا شمشير و ... دفاع ممكن است، دست به كشتن وى نزند.

١٤٧- اگر انسان نتواند به تنهايى از جان و ناموس خود دفاع كند، واجب است از