١١٤- اموالى كه قابل نقل و تحويل مى‌باشند، از قبيل اثاثيه منزل و متعلقات آن، و اموالى كه كافر با خود به معركه آورده است مانند لباس، عمامه، كمربند، انگشتر، هَميان، ابزار جنگى- نظير شمشير، نيزه، سپر، زره- و اسبِ حاضر در معركه- چه بر آن سوار شده باشند و چه بر آن سوار نشده باشند- جزء غنيمت مى‌باشند؛ مگر اينكه امام عليه السلام شرط كرده باشند كه اموالى كه كافر با خود آورده به كشنده كافر داده شوند.

١١٥- پس از جمع آورى غنائم امام عليه السلام بايد ابتداء مزد جماعتى را كه براى مصلحت جنگ اجير گرفته‌اند و نيز مزد نگهدارندگان چهار پايان و قيمت علوفه مورد نياز در مدت احتياج را بپردازند، و بعد خمس غنيمت را به مستحقين آن برسانند، و آنگاه با صلاحديد خويش در حدّ كمتر از سهم مبارزان به زنان و كودكان و غلامان و كنيزان و كفارى كه به يارى مسلمانان آمده و در جنگ حاضر بوده‌اند بدهند، و سپس به برده‌اى كه با اسب مسلمانان را در جنگ يارى نموده است كمتر از يك سهم و به جهت اسبش يك سهم به مولاى او بدهند، و بعد به عبد مدبَّر- يعنى عبدى كه مولايش به او گفته است تو پس از وفات من آزاد هستى- و مولايش در جنگ بوده و پيش از پايان آن كشته شده است- ثلث مال مولاى او را جهت آزاد شدن آن عبد به او بدهند، و به علاوه سهمى هم برابر سهم جهادگران از اصل غنيمت به او بپردازند.

و در پايان اين امور باقيمانده غنيمت را بطور مساوى بين مبارزان مسلمان حاضر در معركه- چه جنگ كرده باشند و چه جنگ نكرده باشند و يا فقط پيش از تقسيم غنائم به جنگ آمده‌اند- به اين گونه تقسيم نمايند كه به مبارزى كه يك اسب دارد- اگرچه در حال جنگ به آن اسب محتاج نبوده و يا جنگ در دريا رخ داده باشد- دو سهم، و براى كسى كه بيش از يك اسب- و لو ده اسب- به معركه آورده است سه سهم، و براى پياده يك سهم قرار دهند، و به جماعتى كه با هم يك اسب داشته‌اند و به نوبت بر آن سوار شده و نبرد كرده‌اند، هر كدام يك سهم بدهند و يك سهم نيز بابت اسب بين آنها به تساوى تقسيم كنند، و سهم كسى را كه پس از جمع آورى غنائم فوت كرده است به‌