فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٣٤ - احكام مربوط به جهاد

اول: فرد مسلمان شخصاً پدر كافر خود را بكشد.

دوم: شبيخون زدن بر كفار- يعنى حمله شبانه بر آنان- بدون ضرورت.

سوم: شروع نمودن به جنگ پيش از زوال آفتاب بدون ضرورت. چهارم: پى نمودن‌[١] حيوان سوارى خود بدون مصلحت، اگرچه از رفتن باز مانده باشد؛ ولى اگر مصلحت در كار باشد، كشتن آن حيوان بهتر است؛[٢] و اما پى نمودن مركب دشمن اشكال و حتى كراهت هم ندارد، چون سبب ضعف دشمنان مى‌شود.

پنجم: مبارز طلبيدن در صف جنگجويان بدون اذن امام معصوم عليه السلام.

ششم: نگهدارى اسير جهت كشتن و ندادن آب و غذاء به او تا اينكه بميرد، و در حديث وارد شده است كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله هيچكس را اين گونه نكشتند مگر عقبة بن أبى معيط را.

هفتم: تخريب قلعه‌ها و منازل كفار و بستن آب بر آنان و سوزاندن آنها و بريدن و سوزاندن درختانشان- مخصوصاً درخت خرما- و تخريب سدّ آب به اميد غرق شدن لشكر كفر، در صورتى كه پيروزى در جنگ بدون انجام اين كارها ممكن باشد.

هشتم: كشتن مركب سوارى آنها پس از پايان نبرد؛ اما در حال نبرد كراهت ندارد.

احكام مربوط به جهاد:

٥٢- هرگاه دو كافر به يك مسلمان حمله كنند، ايستادگى بر آن مسلمان واجب نيست، بلكه فرار جائز مى‌باشد.

٥٣- در حال نبرد منع نمودن كفار از امور مباحه مانند آب، هيزم و ... بدون ضرورت جائز است.

٥٤- در حال نبرد استفاده از تمام وسائل جنگى جائز است.

[١] - پى نمودن يعنى بريدن رگهاى پشت دو پاى حيوان.

[٢] - وسائل نقليّه مربوط به هر عصر، در حكم حيوان سوارى مى‌باشند.