فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٣ - ششم - قصد ادامه و تكرار گناه در كار باشد

است يا نه، واجب است او را به توبه امر كند.[١]

٤٧- اگر از حال كسى علم يا اطمينان پيدا شود و يا از طرق معتبره بدست آيد كه اراده ارتكاب معصيت دارد، ظاهراً واجب است او را نهى از منكر كنند، هرچند هنوز مرتكب معصيت نشده باشد.

٤٨- در عدم وجوب نهى از منكر اظهار ندامت و توبه گناهكار شرط نيست، بلكه اگر با علم وجدانى يا از طريق معتبر فهميده شود كه قصد ادامه و تكرار گناه را ندارد، نهى او از منكر واجب نيست، هرچند از كردار او عدم ندامت دانسته شود.

٤٩- هرگاه كسى با علم وجدانى يا از طريق معتبر بداند كه فرد گناهكار عاجز از انجام گناه است ولى از روى جهل به ناتوانى خود قصد انجام گناه را دارد، نهى او از آن گناهى كه قدرت انجام آن را ندارد واجب نيست، هرچند نسبت به ترك توبه و عزم بر معصيت واجب است او را نهى از منكر كنند.

٥٠- شخصى كه از انجام كار حرامى ناتوان است ولى قصد دارد كه در صورت توان، آن حرام را انجام دهد، چنانچه قدرت بر انجام آن حرام پيدا كند و مكلف هم شخصاً يا از راههاى معتبر بداند كه آن شخص قادر بر انجام گناه شده است، ظاهراً واجب است او را نهى از منكر نمايد؛ ولى اگر نداند كه آن شخص توان انجام گناه را پيدا كرده است، واجب نيست او را نهى از منكر نمايد.

٥١- اگر شخصى معتقد باشد كه از انجام گناهى عاجز است ولى در واقع قادر بر انجام آن باشد و مكلف بداند كه اگر آن شخص بفهمد قدرت بر انجام آن گناه را دارد مرتكب آن مى‌شود يا بداند كه او بالأخره خواهد فهميد كه در عقيده اشتباه كرده و مى‌تواند آن گناه را انجام دهد، در اين دو صورت ظاهراً بر مكلف واجب است او را به گونه‌اى نهى از منكر نمايد كه نفهمد در عقيده خطاء كرده است؛ و اگر قادر نيست آنگونه كه گفته‌

[١] - امر به توبه واجب عقلى است، و آنچه در آيات كريمه و روايات شريفه به عنوان امر به توبه آمده است ارشاد به حكم عقل مى‌باشد.