فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠٢ - حقوق پناهندگى

حقوق پناهندگى:

٧٧- همچنانكه در بخش جهاد با دشمنان دين اسلام ضمن تيتر «ذِمام» بيان شد، هر يك از افراد جبهه كفر- هرچند در حال جنگ با مسلمين باشد- حق دارد به جبهه مسلمانان پناهنده شود و تقاضاى امان كند، و بايد تقاضاى پناهندگى او پذيرفته شود، و امان دادن او- هرچند توسط ضعيف‌ترين افراد مسلمان باشد- صحيح است.

٧٨- مسلمانى كه تابع دولت كفر يا دولت غير اسلامى به ظاهر اسلامى است، اگر به كشور اسلامى پناهنده شود، دولت اسلامى حق ندارد او را به كشور متبوعش تحويل دهد؛ مگر اينكه بين آن دو كشور- كشور اسلامى و كشور متبوع او- قرارداد استرداد پناهندگان منعقد شده باشد، كه در اين صورت بايد اين موضوع به مسلمانى كه قصد پناهندگى دارد ابلاغ گردد تا فريب نخورد و به آن كشور اسلامى پناهنده نگردد.

٧٩- اگر كافرى به خاطر تمايل به اسلام به يك دولت اسلامى پناهنده شود، آن دولت اسلامى حق ندارد او را به كشور متبوعش تحويل دهد؛ مگر اينكه بين آن دو كشور قرارداد استرداد پناهندگان منعقد شده باشد.

٨٠- اگر مسلمان يا كافرى كه تابع دولت اسلامى است به دولت اسلامى ديگر پناهنده شود، چنانچه حقى از كسى بر عهده او بوده و صاحب حق در صدد گرفتن آن باشد و بدون تحويل او گرفتن آن حق ممكن نباشد، دولت اسلامى مذكور بايد او را به كشور متبوعش تحويل دهد؛ ولى اگر حقى از كسى بر عهده او نباشد، تحويل يا عدم تحويل او بستگى به اختياراتى دارد كه مردم به دولت منتخب خود داده‌اند؛ مگر اينكه بين دو كشور قرارداد استرداد پناهندگان منعقد شده باشد، كه در اين صورت در هر حال بايد به دولت متبوع خود تحويل داده شود.