فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٨٧ - حق همراه

پنجم: نسبت به بدى‌هاى او جستجو و كنجكاوى نكند تا به آنها آگاه شود. ششم: اگر ناخواسته و بى تلاش بر بدى‌هاى او آگاه شد، مانند دژى استوار و پرده‌اى عيب پوش از آنچه دانسته است مراقبت كند.

هفتم: اگر مطمئن شد كه پذيرش نصيحت دارد، او را در خِفاء نصيحت كند.

هشتم: در گرفتايها او را به حال خود رها نكند.

نهم: لغزشهايش را ناديده بگيرد و گناهانش را ببخشد.

دهم: با او محترمانه معاشرت كند.

يازدهم: چون غذاءهاى لذيذ به خانه آورد، براى او بفرستد؛ و اگر نمى‌فرستد، آن غذاءها را پنهان كند تا مبادا اطفال او مطلّع شوند و ميل پيدا كنند و او نتواند برايشان تهيه كند.

٤٣- در شناخت همسايگى رجوع به عرف مى‌شود، يعنى هر كسى كه عرفاً به او همسايه گفته مى‌شود، اين حقوق براى او ثابت مى‌باشد.

حق همراه:

٤٤- هنگامى كه دو نفر با هم در سفرى همراه شوند- چه سابقه آشنايى داشته باشند و چه نداشته باشند- به محض همراهى با هم حقوقى بر يكديگر پيدا مى‌كنند كه سزاوار است آنها را مراعات نمايند:

اول: با انصاف و احسان با يكديگر همراهى كنند.

دوم: يكديگر را دوست داشته باشند.

سوم: يكديگر را احترام كنند.

چهارم: سعى كنند كه در احترامات بر يكديگر سبقت بگيرند، و اگر يكى از آنها سبقت گرفت ديگرى نيز تلافى نمايد.

پنجم: اگر يكى از آنان تصميم بر انجام گناهى گرفت، ديگرى او را از انجام آن بازدارد.