فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٤٣ - سوم - وقت امان

و تفريح يا براى انجام رسالت به دار الحرب برگردد و نيّتش برگشت به دار الإسلام باشد، امانى كه به او داده شده است باقى مى‌باشد؛ و اما اگر قصد توطّن در دار الحرب كند، امان خودش شكسته مى‌شود ولى امان مالش به حال خود باقى مى‌باشد. ٨٣- اگر كافر حربى كه به او امان داده شده است در دار الحرب بميرد يا كشته شود، امان او نسبت به مالش شكسته مى‌شود؛ و اگر وارث مسلمان نداشته باشد، مال او به عنوان فَي‌ء به امام معصوم عليه السلام مى‌رسد، و همچنين است اگر در دار الإسلام بميرد و وارث مسلمان نداشته باشد.

٨٤- اگر مسلمان كافر حربى را اسير نمايد، امام معصوم عليه السلام در گرفتن فدية يا برده نمودن و يا كشتن او مخيّر مى‌باشند، و در صورت اول مالش به او برگردانده مى‌شود؛ و در صورت سوم اگر وارث مسلمان نداشته باشد، مالش به عنوان فَي‌ء به امام معصوم عليه السلام مى‌رسد؛ و در فرض دوم كه امام معصوم عليه السلام او را برده قرار دهند، مال او هم به تبع رَقَبه او در ملك كسى قرار مى‌گيرد كه مالك او مى‌شود.

٨٥- هرگاه مسلمانى با امان داخل دار الحرب شود و در آنجا دزدى كند، واجب است مالى را كه به سرقت برده است برگرداند، چه صاحب مال در دار الإسلام باشد و چه در دار الحرب.

٨٦- اگر كفار حربى مسلمانى را اسير كنند و سپس به او امان بدهند و با او شرط نمايند كه در دار الحرب اقامت گزيند و از او در امان باشند، بر آن مسلمان واجب نيست كه در آنجا اقامت كند، بلكه مهاجرت بر او واجب مى‌باشد، و اموال آن حربى‌ها هم در مقابل اين كار بر آن مسلمان حرام مى‌باشد، و همچنين اگر كفار حربى مسلمانى را كه اسير كرده‌اند در مقابل مال رها كنند، پرداخت مال بر آن مسلمان واجب نيست.