نامحرم بطور عادى يا با دوربين و نظائر آن به درون خانه‌هاى مردم نگاه كند، بايد در مرحله اول او را نهى كرد، و در صورت ادامه دادن، با رعايت مراتب از او جلوگيرى نمود، اگرچه به مجروح شدن يا كشته شدن او بيانجامد؛ و اگر از روى آينه به عورت كسى نگاه كند، حكم كسى را دارد كه بدون واسطه به آن نگاه كند.

١٥٤- دفاع از جان خود و بستگان، جائز بلكه گاهى واجب است، هرچند انسان احتمال دهد يا يقين كند كه در اين راه كشته مى‌شود؛ ولى در دفاع از مال اگر يقين به كشته شدن دارد، دفاع واجب نيست؛ بلكه احتياط در ترك آن است.

١٥٥- اگر انسان گمان كند كه شخصى قصد هجوم به جان يا مال و يا ناموس وى را دارد و در حال دفاع خسارتى به مهاجم برساند و بعد معلوم شود كه اشتباه كرده است، گناهكار نمى‌باشد؛ ولى نسبت به خسارتى كه وارد نموده است ضامن مى‌باشد.

١٥٦- اگر حيوان زننده يا درّنده‌اى كه متعلق به ديگرى است به انسان حمله كند، انسان حق دارد از خود دفاع نمايد، و با رعايت مراتب، اگر به حيوان خسارتى وارد شود ضامن نيست؛ مگر اينكه در دفاع از حدّ تجاوز كند.

١٥٧- اگر دزد يا مُحارِب به كسى حمله كند و او به اعتقاد اينكه دزد و يا محارب نيست بلكه براى غرض ديگرى او را به قتل برساند و بعد معلوم شود دزد يا محارب بوده، ضمان و حتى گناه هم ندارد، هرچند مُتَجَرّى بوده است.

١٥٨- هرگاه دو نفر به يكديگر حمله كنند، آغاز كننده حمله مهاجم است، و نسبت به جنايتى كه بر فرد مقابل وارد مى‌آورد ضامن است؛ و آن ديگرى مدافع است و نسبت به جنايتى كه بر مهاجم وارد مى‌آورد ضامن نيست؛ و چنانچه حمله هيچكدام جلوتر از ديگرى نباشد، هر دو مهاجم‌اند، و نسبت به جنايتى كه بر يكديگر وارد مى‌كنند، ضامن مى‌باشند؛ و اگر يكى از آنها دست بردارد و ديگرى ادامه دهد و در ادامه آسيبى به طرف مقابل وارد آورد، ضامن جنايت وارده مى‌باشد؛ و در اين صورت اگر طرف مقابل برگردد و دفاع كند، در اين حال ضامن جنايت و آسيبى كه وارد مى‌نمايد نيست.

١٥٩- اگر فردى- اعم از دزد يا غير دزد- به شخصى حمله كند و آن شخص بداند كه او