من بارها گفته‌ام كه يكى از افتخارات ما كه به نظر من در دنيا بى نظير است، مقاومت مردمِ ما در طول اين جنگ است. كدام مملكت است كه هشت سال در زير بار جنگ تحميلى آن گونه تلاش نمايد و حتى يك شب هم حكومت نظامى برقرار نكند؟ و حتى يك ريال هم استقراض خارجى نكند؟ دفاع مقدسِ ما در طول جنگ تحميلى، يكى از افتخاراتِ شما است.

كاستن فاصله اقتصادى گروه‌هاى مردم، يكى از ارزش‌هايى است كه شما در طول انقلاب به دست آورديد. مبادا فرصتى به دست بيايد كه فاصله‌هاى اقتصادىِ گروه‌هاى مختلف مردم زياد شود.

اگر فاصله‌هاى اقتصادى بين مردم زياد شود، مشكلاتِ فراوانْ ايجاد مى‌شود.

بايد همه مردم با هم به طرفِ رفاه بروند.

اگر گروهى از مردم در رفاه و بقيه در فقر باشند، اين امرْ نتايج خوبى نخواهد داشت.

يكى ديگر از دستاوردهاى انقلاب، احياى فرهنگ اسلامى در جامعه بود كه به علتِ كمبود وقت، ديگر در باره آن صحبت نمى‌كنم.

در ايام عيد نوروز، من به مناسبتى كه پيش آمد، به كشور آذربايجان و ازبكستان رفتم.

آذربايجان قبلًا يكى از استان‌هاى روسيه بود. اكنون مستقل شده است و خود رئيس جمهور، نخست وزير، مجلس و هيئت دولتِ مستقل دارد.

كشور آذربايجان هفت ميليون نفر جمعيت مسلمان شيعه اثنى عشرى دارد. كشور آذربايجان بسيار شبيه آذربايجان ماست.

به طورى كه برخى از شهرها و منطقه‌ها مانند آستارا، بيله سوار و دشت مغانْ نصفشان در اين طرفِ مرز قرار دارد و نصفشان در آن طرفِ مرز قرار دارد.

بعضى از خانواده‌ها دو نيمه شده‌اند و مثلًا پدر در اين طرفِ مرز قرار دارد و پسر در آن طرفِ مرز يا بالعكس. مردم مسلمان كشور آذربايجان نيز همانند مردم آذربايجانِ كشور خودمان، شيعه اثنى عشرى و علاقه‌مند به اسلام هستند.

به عنوان نمونه، من همراه با پنج نفر ديگر از مسجد «ناردالان» ديدن كرديم.

مردم مسلمان آنجا حتى يك كلمه هم به زبان فارسى صحبت نمى‌كنند. با اين حال، وقتى ما وارد مسجد ناردالان شديم، آنها شعارهاى شما را از نماز جمعه‌هاى ايران ياد گرفته بودند و آنها را تكرار مى‌كردند.

مسلمانان حاضر در مسجد ناردالان به زبان فارسى مى‌گفتند: «صلّ على‌ محمّد، يار خدا خوش آمد»، «موسوى، موسوى، حمايتت مى‌كنيم»، «خامنه‌اى رهبر است، وارث پيغمبر است»، «به گفته خمينى، خامنه‌اى رهبر است».

خلاصه همان شعارهاى شما در نمازهاى جمعه را به زبان فارسى تكرار مى‌كردند.

رفقاى ما كه در آنجا حاضر بودند مى‌گفتند: خدا شاهد است كه وقتى ما شور و نشاطِ اين مردم را ديديم، صحنه ورود حضرت امام رحمه الله به بهشت زهرا را به ياد آورديم. البته اين شور و هيجان به خاطر من نبود بلكه به خاطر مردم و انقلاب بود و هر كسِ ديگرى به جاى من به آنجا رفته بود، همين صحنه‌ها تكرار مى‌شد.

پس از تمام شدنِ بازديد از مسجد ناردالان، برخى از آنها نزد ما آمدند و گفتند: