«لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ اذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولًا مِنْ انْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ انْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفى‌ ضَلالٍ مُبينٍ»[٤]

[خدا بر مؤمنان انعام فرمود آنگاه كه از خودشان به ميانِ خودشان پيامبرى مبعوث كرد تا آياتش را بر آنها بخواند و پاكشان سازد و كتاب و حكمتشان بياموزد هر چند پيش از آن در گمراهىِ آشكارى بودند.]

«وَ لَقَدْ بَعَثْنا فى‌ كُلِّ امَّةٍ رَسُولًا انِ اعْبُدُوا اللَّهَ ...»[٥]

[به ميانِ هر ملتى، پيامبرى مبعوث كرديم كه خدا را بپرستند ...]

بسيارى از آيات قرآن شريفْ بيانگرِ اهداف بعثتِ پيامبر گرامىِ اسلام هستند.

برخى از آيات قرآن شريف نيز هدف بعثتِ همه انبيا را بيان مى‌كنند. در مجموع، خداوند حدود پانزده هدف براى بعثت پيامبر گرامى اسلام بيان فرموده است. من دوازده آيه از آيات قرآن شريف در باره هدفِ بعثت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله را انتخاب كردم و براى شما تلاوت نمودم.

بر اساس آيات قرآن شريف كه برايتان تلاوت كردم، هدف‌هاى بعثتِ پيامبر گرامى اسلام عبارت‌اند از:

اولين هدف از بعثت، هدايت و راهنمايىِ مردم بوده است.

هدف دوم بعثت، اظهار دين حق، در ميان اديان و مذاهبِ گوناگون است، تا دين براى مردم آشكار شود.

سومين هدفِ بعثت، تلاوت آيات خداوند بوده است؛ يعنى اينكه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله آيات پروردگار را از مبدأ وحى بگيرد و براى مردم بخواند.

چهارمين هدف بعثت، اين بوده كه پيامبر صلى الله عليه و آله مردم را به رحمت‌ها و نعمت‌ها و لطف‌هاى پنهان و آشكارِ خداوند، بشارت دهد. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله «رَحْمَةً لِلْعالَمين‌[٦]» بوده است؛ يعنى خود ايشان جلوه رحمتِ خداوند بر مردم بوده است.

خداوند لطف‌ها و رحمت‌هاى فراوانى به مردم نموده است. باران، رحمت است. امنيت، سلامتى، توفيق و بركت، همگى رحمتِ خداوند هستند. بعثت شخصِ پيامبر صلى الله عليه و آله نيز از رحمت‌هاى خداوند است.

پنجمين هدف بعثت، آن بوده كه پيامبر صلى الله عليه و آله، مردم را از غضب و قهر و عذاب خداوند و آتش جهنم بترساند.

ششمين هدف بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله، آن بوده‌

[١]- سوره احزاب( ٣٣)، آيه ٤٥- ٤٦.

[٢]- سوره انفال( ٨)، آيه ٢٤.

[٣]- سوره مائده( ٥)، آيه ٩٩.

[٤]- سوره آل عمران( ٣)، آيه ١٦٤.

[٥]- سوره نحل( ١٦)، آيه ٣٦.

[٦]-/ سوره انبياء( ٢١)، آيه ١٠٧.