استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥١١ - نيابت در حج

و بايد شخص غير معذورى را براى حجّ او اجير كنند.

[١٩٠٥] سؤال ٦٩: اگر دست يا پاى فردى قطع باشد و سبب نقص در وضو و سجده گردد، آيا جايز است كه از طرف فرد ديگرى نايب در حج شود؟

پاسخ: صحّت نيابت و مجزى بودن از حَجّة الاسلام، محلّ اشكال است؛ ولى نيابت در حج استحبابى مانعى ندارد.

[١٩٠٦] سؤال ٧٠: زنى كه به عنوان نيابت از شخص ديگرى به حج رفته و قادر بر رمى جمرات نيست، آيا نيابتش صحيح است؟

پاسخ: اگر هنگام نايب شدن، قادر بر رمى جمرات نبوده يا مى‌دانسته كه تا قبل از رمى نمودن، از انجام دادن آن عاجز خواهد شد، نيابت او باطل است؛ ولى اگر بعد از قبول نيابت، عاجز شود، ضررى به نيابت وارد نمى‌شود.

[١٩٠٧] سؤال ٧١: اگر نايب از روى عصيان، رمى در روز را ترك كند، نيابت او چه حكمى پيدا مى‌كند؟ اگر به تصوّر اين كه مى‌تواند به منى‌ برگردد، به مكه برود و روز دوازدهم نتواند براى رمى به منى‌ برگردد، نيابتش چه حكمى دارد و وظيفه‌اش چيست؟

پاسخ: در هر دو صورت، بايد رمى را قضا كند و نيابتش صحيح است. البته اگر رمى جمره عقبه را در روز دهم با علم و عمد، ترك كرده باشد، چنانچه اخلال عمدى در ترتيب اعمال پيش آيد، از اين جهت اشكال پيدا مى‌كند.

[١٩٠٨] سؤال ٧٢: نايب مى‌داند براى حجّ تمتّع اجير شده است؛ اما نمى‌داند براى حَجّة الاسلام نايب شده يا حجّ نذرى يا حجّ مستحب. اگر نيّت كند كه «حجّ تمتّع به جا مى‌آورم براى منوبٌ عنه» يا «حجّى به جا مى‌آورم كه براى آن اجير شده‌ام»، آيا كافى و صحيح است؟

پاسخ: كافى است.

[١٩٠٩] سؤال ٧٣: كسى كه با دريافت مبلغى پول، انجام حجّ نيابتى را پذيرفته است، ولى‌