استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٣٩ - وطن و جايى كه در حكم وطن است

نشوند، نماز و روزه‌شان در محلّ خوابگاه و تمام شهر زنجان و مسير دانشگاه و خود دانشگاه، تمام است و احتياج به قصد ده روز نيست و دانشگاه و شهر زنجان براى آنها در حكم وطن است.

[١٣٠٣] سؤال ١٤: تعدادى از نظاميان، براى گذراندن دوره‌هاى يك ساله جهت تكميل دانش نظامى و مكتبى از سراسر كشور به شيراز مسافرت مى‌نمايند و مدت يك سال به طور تمام وقت، مشغول تحصيل هستند. ضمناً خوابگاه اين دانشجويان در شهرستان مرودشت است كه در فاصله ٤٥ كيلومترى شيراز است و هر روز اين مسافت را طى مى‌كنند. با توجه به اين كه هيچ يك از اين دو شهر، وطن آنها نيست، حكم نماز آنها از حيث قصر و اتمام چگونه است؟

پاسخ: وطن بودن لازم نيست، چنانچه به آنها مسافر گفته نشود، كافى است و از زمانى كه به آنها مسافر گفته نشود، نمازشان در هر دو شهر و در مسير بين آنها تمام است و روزه‌هايشان را هم بايد بگيرند.

[١٣٠٤] سؤال ١٥: فاصله كارخانه پتروشيمى اراك، از شهر اراك حدود بيست كيلومتر و خانه‌هاى سازمانى كه محلّ سكونت كاركنان پتروشيمى است، حدود هفت كيلومتر از كارخانه و ٢٧ كيلومتر از شهر اراك فاصله دارد. وطن اصلى بعضى از كاركنان، شهر تهران است. اولًا بفرماييد حكم نماز و روزه اين افراد كه هر روز فاصله بين كارخانه و محلّ سكونت فعلى (خانه‌هاى سازمانى) را طى مى‌كنند، چيست؟ و ثانياً اگر هر از چندى جهت تهيه ضروريات زندگى و امور ديگر به شهر اراك بروند، حكم آنها در رفت و برگشت چگونه است؟

پاسخ: اگر مدتى از اين وضعيت گذشته كه ديگر به شما در آن جا مسافر گفته نمى‌شود، شما در تردّد بين كارخانه و محلّ سكونت، حكم مسافر را نداريد و نمازتان در محلّ كار و محلّ سكونت و در مسير بين آن دو تمام است و روزه هم بگيريد و اگر به محلّى در داخل شهر اراك برويد كه مجموع مسير رفت و