استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٣٤ - سجده سهو

آن را از سر بگيرد.

[٩٢٧] سؤال ٢٧٦: بعد از خواندن نماز احتياط، يقين مى‌كنيم نمازى كه خوانده بوديم، كامل بوده و احتياجى به نماز احتياط نداشته و يا اين كه يقين مى‌كنيم نمازمان ناقص بوده و با نماز احتياط كامل شده است. آيا اكنون وظيفه جديدى متوجه ما مى‌شود يا همان نماز كافى است؟

پاسخ: در هر دو صورت، تكليف جديدى متوجه انسان نيست و همان نماز كافى است.

[٩٢٨] سؤال ٢٧٧: اگر هم نماز احتياط و هم قضاى سجده يا تشهد فراموش شده بر نمازگزار واجب شود، كدام يك از آنها را بايد زودتر انجام دهد؟

پاسخ: بايد اول نماز احتياط را به جا آورد، مگر اين كه سجده يا تشهد فراموش شده از ركعت آخر باشد كه در اين صورت بنا بر احتياط بايد سجده يا تشهد و بقيه افعال بعد از آنها در نماز را تا آخر سلام نماز به قصد «ما فى الذمّه» به جا آورد و سپس نماز احتياط را بخواند و در آخر، بنا بر احتياط به جهت سلام بى جا در نماز، دو سجده سهو نيز به جا آورد.

[٩٢٩] سؤال ٢٧٨: كسى كه در يك نماز، هم نماز احتياط و هم سجده سهو بر او واجب مى‌شود، كدام يك را بايد اول به جا آورد؟

پاسخ: اول بايد، نماز احتياط را بخواند.

سجده سهو

[٩٣٠] سؤال ٢٧٩: گاهى در نماز، براى انسان پيش مى‌آيد كه به طور سهوى ذكرهاى نماز را جا به جا مى‌گويد، مثلًا به هنگام تشهد، شروع به خواندن تسبيحات اربعه مى‌كند، ولى به محض شروع به تسبيحات، متوجه اشتباه خود مى‌شود و پس از تلفّظ تنها دو حرف‌