انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ٩٤ - ب - امام

تفاوتى با يكديگر دارند؟ در پاسخ به اين پرسش، از نگاه برخى از مفسران، انذار با اين هدف صورت مى‌گيرد كه گمراهان از بيراهه به راه آمده و در متن صراط مستقيم جاى گيرند؛ ولى هدايت آن است كه مردم را پس از آمدن به راه، به پيش ببرد. در حقيقت «منذر» همچون «علت محدثه» و ايجاد كننده است، و «هادى» به منزله «علت مبقيه»، نگهدارنده و پيش برنده، و اين همان چيزى است كه از آن به «رسول» و «امام» تعبير مى‌شود؛ رسول، تاسيس شريعت نموده و امام، حافظ و نگهبان شريعت است (بى‌ترديد تعبير هدايت كنندگى در موارد ديگر بر شخص پيامبر اطلاق شده است؛ اما اينجا به قرينه آمدن واژه منذر در آيه مى‌توان دريافت كه منظور از هدايت كننده كسى است كه راه پيامبر را تداوم بخشيده و حافظ و نگهبان شريعت اوست). همچنين برابر روايات متعددى كه از پيامبر (ص) در كتاب‌هاى شيعه و اهل سنت آمده است، از جمله: «من منذرم و على هادى است»، تفسير پيش‌گفته كاملًا توجيه‌پذير خواهد بود.[١]

ب- امام‌

امام، اصطلاح ديگرى است كه قرآن براى بيان راهبران راستين و الهى مسير حيات دينى از آن بهره جسته است؛ اين اصطلاح را مى‌توان در آيات مختلف قرآن مشاهده نمود:

(وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ‌):[٢] «و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به‌

[١]. همان.

[٢]. أنبيا: ٧٣.