انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ١٨٩ - دشمنى در بهشت

به نبوت وى علم داشتند و خداوند نعمتش را در حق آنان و پيشينيان آنها تمام كرده بود.[١]

سوم: در اين داستان، جايگاه و شأن علم و عالمان، بزرگ داشته شده است؛ زيرا خداوند به آدم دانشى را آموخت كه فرشتگان سزاوارى و شايستگى آن را نداشتند؛ همچنان كه آدم به عنوان نمونه و الگويى براى ابداعات و اختراعات و دانش‌هايى دانسته كه توسط بشر محقق شده و تحقق خواهد يافت.[٢]

دشمنى در بهشت‌

پس از آفرينش آدم و همسرش حوا (عليهماالسلام) خداوند آن دو را در بهشتى خاص (جنت) سكونت داد و با خطاب قرار دادن آدم، دشمنى ابليس را به وى يادآور گرديد: (فَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى‌)[٣]: «پس گفتيم:" اى آدم! در حقيقت، اين [ابليس‌] براى تو و همسرت دشمنى [خطرناك‌] است، زنهار تا شما را از بهشت به‌در نكند تا تيره‌بخت گردى".»

خداوند از راه وحى به صراحت، شقاوت را نتيجه دشمنى ابليس با آدم بيان فرمود تا بر اهميت و جدى بودن دشمنى او تاكيد شود؛[٤] بيرون راندن آدم و حوا از بهشت را نيز به ابليس نسبت داد كه اين كار به فراخوان و اغواگرى او بوده است.[٥]

[١]. تفسير الطبرى، ج ١، ص ١٥٠؛ التفسير المنير فى العقيدة والشريعة والمنهج، ج ١، ص ١٣٣.

[٢]. التحرير والتنوير، ج ١٣، ص ٤٢٢.

[٣]. طه: ١١٧.

[٤]. تفسير من وحى القرآن، ج ١٥، ص ١٦٤.

[٥]. التبيان فى تفسير القرآن، ج ٧، ص ٢١٥.