انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ٢٥ - اشاره

ترديد در آفرينش‌

(وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَ نَسِيَ خَلْقَهُ قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَ هِيَ رَمِيمٌ‌)[١]

(أَ وَ لا يَذْكُرُ الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ يَكُ شَيْئاً)[٢]

اشاره‌

در نگرش قرآنى، ميان آغاز و فرجام حيات انسانى، پيوندى وجود داشته و هرگونه معرفت و باور در باره آغاز حيات انسانى در ترسيم فرجام آن موثر است. انسان هماره از خود مى‌پرسد كه آيا مرگ پايان زندگى است يا آغاز آن؟ و يا مرحله‌اى ميانى است؟[٣] آيا پس از مرگ، انسان دوباره زنده خواهد شد؟ قرآن براى پاسخ به اين پرسش‌ها و زدودن ترديدها، انسان را به انديشيدن فرا مى‌خواند در اين كه پيش از آفريده شدن چه بوده است؟ و آيا كسى كه انسان را آفريده، قادر نيست به او حياتى‌

[١]. يس: ٧٨:« و براى ما مَثَلى آورد و آفرينش خود را فراموش كرد؛ گفت:" چه كسى اين استخوان‌ها را كه چنين پوسيده است زندگى مى‌بخشد؟"».

[٢]. مريم: ٦٧:« آيا انسان به ياد نمى‌آورد كه ما او را پيش‌تر آفريده‌ايم و حال آنكه چيزى نبوده است؟».

[٣]. من هدى القرآن، ج ٧، ص ٧٩.